บทที่ 93 ไม่ตื่นเช้าหากไม่มีผลประโยชน์
แต่หารู้ไม่ พอกินทันทีก็เป็นเรื่องเลย
จางซิ่วเอ๋อกินหมั่นโถวไปแล้วก็ตั้งใจจะบอกว่าค่อยทำต่อพรุ่งนี้
ทว่านางกลับได้ยินเสียงหยางชุ่ยฮวาพูดขึ้นช้า ๆ “ในเมื่อกินอิ่มแล้วก็ทำงานต่อไป! ทำเสร็จแล้วค่อยนอน!”
จางซิ่วเอ๋อแทบอยากจะสำรอกเอาแผ่นหมั่นโถวออกมา ทำไมตัวเองถึงหาเหาใส่หัวนักนะ? กินของของหยางชุ่ยฮวาทำไมกัน!
แต่ตอนนี้กินไปแล้ว ติดหนี้บุญคุณหยางชุ่ยฮวา เวลานี้ก็ต้องทำงานต่อไปอย่าได้บ่น
กว่าจะทำเสร็จทั้งหมดเวลาก็ล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน จางซิ่วเอ๋อจึงได้นอนในห้องหนีจื่อ ส่วนแม่โจว ชุนเถาและซานหยานอนอยู่ในห้องโจวเหวิน
จางซิ่วเอ๋อเข้ามาในห้องแล้วก็ผล็อยหลับทันที
จางซิ่วเอ๋อนอนถึงตอนสายของวันรุ่งขึ้น พอตื่นมาแล้วจึงอายนิดหน่อย อยู่บ้านตัวเองจะนอนถึงตอนไหนก็ได้ แต่พออยู่บ้านคนอื่นไม่ควรนอนตื่นสายเลย
หนีจื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อตื่นแล้วก็บอกอย่างตื่นเต้น “ซิ่วเอ๋อ วิธีของเจ้าได้ผลจริง ๆ! เราจับปลาได้จริง ๆ!”
จางซิ่วเอ๋อมองหนีจื่ออย่างตะลึง เนิ่นนานกว่าจะได้สติ “จับปลาได้แล้วเหรอ?”
“ใช่แล้ว ตอนเช้าพี่ใหญ่และพี่สะใภ้หิ้วลอบจับปลากลับมา ในนั้นมีปลาใหญ่สองตัวแล้วก็ปลาเล็กอีกมากมาย! พวกเขาบอกว่าเป็นเพราะนำไปวางหลังเที่ยงคืนแล้วจึงจับได้ไม่เยอะ หากคราวหน้าไปวางลอบตั้งแต่ฟ้ามืด ต้องจับปลาได้ไม่น้อยแน่!”
จางซิ่วเอ๋อถึงรู้สึกตัว ที่แท้สองสามีภรรยาหยางชุ่ยฮวาคลำทางขึ้นเข
