บทที่ 92 พลังประจัญบานนี้
ตอนแรกนางคิดว่าเป็นเพราะหยางชุ่ยฮวา แต่ตอนนี้ดูแล้วหยางชุ่ยฮวาเองก็รู้จักหาเงินเข้าบ้าน แถมงกสุด ๆ ถึงแม้นิสัยไม่น่าพึงพอใจเท่าไรแต่ก็เป็นคนรู้จักกินรู้จักใช้
ต้องมีลับลมคมในแน่ ๆ
แต่พอคิดได้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องต้องห้ามของตระกูลโจว จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ถามอะไรต่อให้จะอยากรู้มากขนาดไหนก็ตาม
โจวอู่รีบรับคำ “ข้ากินข้าวคำนี้เสร็จแล้วจะออกไปเลย!”
พูดเสร็จโจวอู่ก็ยัดหมั่นโถวที่เหลืออยู่เข้าปากและลุกขึ้น หยิบมีดพร้าแล้วเดินออกไปข้างนอก
จางซิ่วเอ๋ออึ้งไปเล็กน้อย พลังการทำงานของคนผู้นี้สุดยอดจริง ๆ
หยางชุ่ยฮวาคีบกระดูกใส่ถ้วยของโจวอู่ ใส่ไปพูดไป “เขาตัดไผ่กลับมาต้องหิวอีกแน่ ๆ เก็บไว้ให้เขาหน่อย”
จางซิ่วเอ๋อเข้าใจแล้ว มิน่าล่ะโจวอู่ถึงรักหยางชุ่ยฮวาขนาดนี้ ที่แท้หยางชุ่ยฮวาก็ดีกับโจวอู่เหมือนกัน
ฝ่ายแม่เฒ่าโจวกลับมองจางซิ่วเอ๋อด้วยน้ำตารื้น ๆ “ซิ่วเอ๋อ….”
จางชุนเถาทนเห็นแม่เฒ่าโจวเป็นแบบนี้ไม่ได้ จึงเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม “ท่านยาย อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ ตอนนี่พี่ใหญ่เลิกเสียใจแล้ว ถ้าท่านร้องไห้นางต้องนึกถึงเรื่องเสียใจพวกนั้นแน่ ๆ”
แม่เฒ่าโจวได้ยินจึงรีบซับน้ำตา
แม่โจวไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ตอนนี้จางชุนเถาและจางซิ่วเอ๋อออกไปอยู่ข้างนอก นางรู้ว่าแม่รักตนเองมาก หากแม่เฒ่าโจวรู้จะต้องไปคิดบัญชีกับแม่เฒ่าจางแน่ ๆ
แต่แม่เฒ่าโจวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแม่เฒ่าจาง
หยางชุ่ยฮวามองจางซิ่วเอ
