บทที่ 91 แต่งงานหรือยัง
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ มีกระดูกหมูตุ๋นถั่วฝักยาว ซึ่งกระดูกหมูมากถั่วน้อย
แล้วก็กุ้ยช่ายผัดไข่
นอกจากนั้นยังมียำผักกาดขาว
หมั่นโถวลูกใหญ่สิบกว่าลูกกำลังอุ่นได้ที่ ซึ่งหมั่นโถวพวกนี้มีขนาดไม่เล็กสักนิด จางซิ่วเอ๋อกินมื้อละลูกก็อิ่ม เรียกได้ว่าหยางชุ่ยฮวาทำกับข้าวมื้อนี้อย่างไม่ตระหนี่เลย
จางซิ่วเอ๋อจึงมองหยางชุ่ยฮวาดีขึ้น นางนึกว่าหยางชุ่ยฮวาจะซ่อนของไว้แล้วทำกับข้าวแบบจำกัดจำเขี่ยเสียอีก
ไหลฝูและไหลเป่าวิ่งยกเก้าอี้ไปมา เหลือบมองโต๊ะเป็นระยะ ๆ
จางซิ่วเอ๋อเห็นภาพนี้ก็รู้แล้วว่าเด็กสองคนนี้ต้องหิวเนื้อแน่ ๆ แต่ทั้งคู่ล้วนถูกสั่งสอนมาดี ถ้าเป็นสือโถวแห่งตระกูลจางล่ะก็ เวลานี้รับรองว่ากระโดดขึ้นโต๊ะเองแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วสงสาร เลยร้องเรียกในทันที “ไหลฝูไหลเป่า พวกเจ้ามานั่งกินข้าวก่อน”
ไหลฝูเอ่ยเสียงใส “แม่ข้าไม่ให้กินขอรับ”
จางซิ่วเอ๋อประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าหยางชุ่ยฮวาเป็นคนสอนเด็กพวกนี้ แต่เด็ก ๆ ไม่โกหกหรอก ในเวลานี้เองจางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกขึ้นมาว่าหยางชุ่ยฮวาไม่ใช่คนที่ไม่มีดีเลยสักอย่าง
ถึงแม้จะโอหังเอาแต่ใจไปบ้าง แม้แต่แม่สามียังไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่เพียงแค่เรื่องที่นางสั่งสอนเด็กสองคนได้ดีขนาดนี้ก็คุ้มค่าแล้ว
หยางชุ่ยฮวาล้างมือแล้วเรียกทุกคนกินข้าว
แม่เฒ่าโจวมองกับข้าวดี ๆ บนโต๊ะแล้วก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “เหวินเอ๋อร์ไม่อยู่บ้าน…..”
โจวเหวินก
