บทที่ 90 ของรับขวัญ
แม่โจวเห็นเด็กสองคนแล้วก็รู้สึกเอ็นดูจากใจ
หยางชุ่ยฮวากลอกตาและเอ่ยขึ้น “นี่อาหญิงพวกเจ้า ขอของรับขวัญกับนางเร็ว!”
แม่เฒ่าโจวมองหยางชุ่ยฮวาอย่างไม่พอใจ ครั้งนี้ที่เหมยจื่อกลับมาก็เอาของมาเยอะแล้ว จะมีเงินให้ของรับขวัญอีกได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋ออดนับถือตัวเองไม่ได้ที่ช่างคิดอะไรได้รอบคอบจริง ๆ ถ้าไม่เตรียมของอะไรมาเลย ถึงเวลาแบบนี้คงกระอักกระอ่วนแย่
“ไหลฝู ไหลเป่า อาหญิงพวกเจ้ากลับมาคราวหนึ่งไม่ง่ายนัก พวกเจ้าออกไปเล่นข้างนอกเถอะ อย่ารบกวนอาหญิงพวกเจ้าเลย!” แม่เฒ่าโจวแก้ต่างให้ด้วยรอยยิ้ม
ที่จริงไม่ใช่เรื่องรบกวนหรือไม่รบกวนหรอก นางทำไปเพราะไม่อยากให้เด็กสองคนขอของรับขวัญ
หยางชุ่ยฮวาได้ยินก็หน้าเสีย ท่าทางไม่พอใจเท่าใดนัก
แต่แม่โจวกลับหยิบจี้เงินออกมาสองเส้นและกล่าวยิ้ม ๆ “มานี่มา อาจะให้ของรับขวัญกับพวกเจ้า”
หยางชุ่ยฮวามองจี้เงินที่ร้อยไว้กับเชือกแดงอย่างไม่ละสายตา
เมื่อครู่นี้นางไม่ได้คาดหวังว่าจะได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันจริง ๆ แต่นางเป็นคนเห็นแก่ผลประโยชน์ ไม่ว่าจะได้หรือไม่ก็ต้องลองดู จึงให้เด็ก ๆ ไปลองขอ
ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันที่เด็ก ๆ จะได้เอ่ยถาม แม่โจวก็เอาของออกมาสองอย่าง
“เหมยจื่อ นี่ทำจากเงินใช่ไหม?” แม่เฒ่าโจวถามอย่างไม่แน่ใจ
หยางชุ่ยฮวาได้สติกลับมา คว้าจี้เงินบนคอไหลฝูมากัด
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกดูแคลนพฤติกรรมหยาบกร้านของหยางชุ่ยฮวาจากใจ
เวลานี้หยางชุ่ยฮวากลับย
