ิ้มหน้าบาน “เงินแท้นี่! หนักเสียด้วย!”
ตอนนี้สายตาที่หยางชุ่ยฮวามองแม่โจวเป็นมิตรขึ้นไม่น้อย นางวางหมั่นโถวลงและเดินมาจับมือแม่โจวไว้ “น้องรอง เจ้ากลับบ้านตัวเองจะเอาของกลับมามากมายขนาดนี้ทำไมกัน?”
จางซิ่วเอ๋อหมดแรงจะบ่นแล้ว คนผู้นี้เปลี่ยนหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ! พูดเสียน่าฟังเชียว! ทำไมไม่คืนของกลับมาเลยล่ะ?
แม่โจวเลิกกองผ้าที่วางอยู่บนเตียงออกยิ้ม ๆ “ข้ากลับมาครั้งนี้ไม่ได้ซื้อของมาฝากแค่เด็ก ๆ หรอกนะ ผู้ใหญ่ก็ได้กันทุกคน”
หยางชุ่ยฮวาเพิ่งสังเกตว่าของบนเตียงเป็นผืนผ้า เมื่อครู่นางเห็นแล้วเข้าใจว่าเป็นเสื้อผ้าที่แม่ลูกเอามาใส่ตอนอยู่ยาวที่นี่ เพราะผืนผ้าพวกนี้ถูกผ้าหยาบชิ้นหนึ่งห่อไว้ นางจึงไม่คิดจะเปิดดู
ตาของนางไปอยู่กับเนื้อและหมั่นโถวหมด จะสังเกตพวกนี้ได้อย่างไร?
แม่โจวยกผ้ามาวางตรงหน้าทุกคนแล้วเอ่ย “กองนี้ให้พ่อแม่พี่ชายน้องชายไปตัดเสื้อ พอให้ทุกคนตัดกันคนละชุดเลยเจ้าค่ะ!”
“ส่วนผ้าลายดอกกองนี้ให้หนีจื่อและพี่สะใภ้เจ้าค่ะ” แม่โจวกล่าวต่อ
หยางชุ่ยฮวาร้องขึ้นอย่างแปลกใจ “ข้าก็มีเหรอ?”
หยางชุ่ยฮวาคิดไม่ถึงว่าแม่โจวเตรียมของให้นางเหมือนกัน
แม่โจวกล่าวยิ้ม ๆ “เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต้องได้ทุกคนสิ”
หยางชุ่ยฮวาขยับปาก แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
ขณะนั้นจางชุนเถาชี้ไข่ไก่และแม่ไก่ที่ตั้งอยู่ตรงมุมกำแพง “ส่วนนี่เอาไว้ให้บ้านเราบำรุงร่างกาย”
คนทั้งบ้านมองแม่ลูกสี่คนเอาของออกมาที
