ละอย่างด้วยอาการตกตะลึง
ครั้นเอาของออกมาได้เกือบหมดแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงหยิบถุงลูกอมออกจากอกเสื้อตัวเอง หันไปหาซานหยาแล้วบอก “ซานหยา เจ้าไปเล่นกับน้อง ๆ นะ แล้วเอาลูกอมถุงนี้ไปแบ่งกันกิน”
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อหยิบเอาดอกไม้ผ้าออกมาอีกสองดอก “ดอกไม้ผ้านี่ไม่ได้ให้ทุกคนหรอกนะ ข้าเตรียมไว้ให้ป้าสะใภ้ใหญ่กับน้าเล็ก”
แม่เฒ่าโจวยิ้มออก “ของแบบนี้ในบ้านเราก็มีแต่พวกนางนี่แหละที่ใส่ออกไปข้างนอกได้ ต่อให้เจ้าให้พวกเรา พวกเราก็ไม่ได้ใส่หรอก!”
จริง ๆ จางซิ่วเอ๋อก็อยากให้แม่เฒ่าโจวสักดอก แต่ก็คิดไปว่าแม่เฒ่าโจวเป็นคนเรียบง่าย คงไม่ใช้ของฉูดฉาดแบบนี้หรอก จึงไม่ได้ยื่นให้
หยางชุ่ยฮวาตอนนี้หน้าตาเบิกบานเหลือแสน นางติดดอกไม้ผ้าสีม่วงอ่อนบนศีรษะพลางทำท่าทำทาง “ติดตรงนี้สวยไหม?”
พอเห็นรอยยิ้มตื่นเต้นของหยางชุ่ยฮวา จางซิ่วเอ๋อรู้สึกขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า ถึงหยางชุ่ยฮวาจะน่ารังเกียจไปหน่อย แต่เป็นคนที่ดูออกง่ายมาก
และถ้าให้ผลประโยชน์แก่หยางชุ่ยฮวามากพอ คนผู้นี้ก็คบง่ายอยู่พอสมควร
แม่เฒ่าโจวหิ้วไข่ไก่และแม่ไก่ไปที่ห้องเก็บฟืน ปราดเดียวก็มองเห็นเนื้อหมูชิ้นโตบนโต๊ะ แล้วยังมีกระดูกหมูอีกครึ่งชั่ง
นางถึงกับอึ้ง! มีเนื้อมากมายขนาดนี้ บ้านนางต้องกินถึงเมื่อไรจึงจะหมด?
ขณะกำลังคิดอยู่นั้นก็เห็นหยางชุ่ยฮวาเข้ามา หั่นกระดูกออกมาครึ่งหนึ่งเพื่อจะสับมาทำอาหาร
แม่เฒ่าโจวร้อนใจขึ้นมา “ชุ่ยฮวา กับข้าวมื้อเดียวจะกินกันมากม
