ายขนาดนี้ได้อย่างไร สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว”
หยางชุ่ยฮวาหันกลับมามองแม่เฒ่าโจว “ท่านแม่ น้องรองเอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ จะไม่ให้นางได้กินอิ่มหน่อยเหรอ?”
แม่เฒ่าโจวเข้าใจทันที นั่นสินะ ของพวกนี้บุตรสาวเป็นคนเอากลับมา แถมนางก็ยังอยู่ที่บ้าน จะมัวงกอยู่ได้อย่างไรกัน?
นางมองหยางชุ่ยฮวาอย่างประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าหยางชุ่ยฮวาจะใจกว้างขึ้นมา
หารู้ไม่ว่าหยางชุ่ยฮวาจำคำที่จางชุนเถาพูดได้ ว่าเอาของพวกนี้กลับมากิน นางไม่ใช่คนไร้ยางอายเกินเยียวยา จึงคิดว่าจะทำกับข้าวมากหน่อย จะยอมให้นังเด็กนั่นดูถูกไม่ได้เด็ดขาด!
นอกจากนี้นางก็อยากกินเนื้อจริง ๆ ถ้าทำน้อยต้องมีคนอดกินแน่ ๆ ทำให้มากหน่อยทุกคนจะได้กินกันพอ
ขณะคนในบ้านทำกับข้าวกันวุ่นวาย อีกด้านหนึ่งหนีจื่อก็พาจางซิ่วเอ๋อและชุนเถาเข้าไปในห้องตัวเอง
ห้องของหนีจื่อตกแต่งง่าย ๆ มีเพียงเตียงไม้หลังหนึ่ง และของสัพเพเหระอีกนิดหน่อย
ปีนี้หนีจื่ออายุ 18 ปีแล้ว อายุขนาดนี้ถือเป็นสาวทึนทึกที่ไม่มีใครเอาแล้วในยุคโบราณ
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมหนีจื่อยังไม่แต่งงาน จางซิ่วเอ๋อก็เคยถามจางชุนเถาอยู่ แต่จางชุนเถากลับบอกว่าตนไม่รู้ ขณะที่แม่โจวก็กำชับไว้ตั้งแต่ก่อนมาที่นี่ว่าห้ามพูดเรื่องนี้กับหนีจื่อเด็ดขาด
จางซิ่วเอ๋อจึงคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีอะไรแน่ ๆ ไม่ว่าอย่างไรการที่คนวัยนี้อย่างหนีจื่อยังไม่แต่งงานต้องเป็นเรื่องที่นางไม่อยากพูดถึง ซึ่งจางซิ่วเอ๋อไม่โง่เง่าพอที่จะพูดเ
