๋อและเอ่ย “ข้าว่าตอนนี้ชีวิตเจ้าไม่ได้ลำบากแล้ว ดังนั้นก็กินเนื้อเยอะ ๆ หน่อย ขาวหน่อยจะได้ดูดีขึ้น อีกหน่อยป้าใหญ่จะหาบ้านคนมีเงินให้เจ้าได้แต่งงานนะ!”
เรียกได้ว่าหยางชุ่ยฮวาตกลงไปอยู่ในกองเงินกองทองแล้ว
ขณะนั้นป้าหยวนก็เดินท่อม ๆ มาจากด้านนอก ไม่รอให้ใครเรียกก็เข้ามาในบ้านเอง พอเห็นกระดูกที่กินเหลือบนโต๊ะก็ผงะไป
แค่ตอนแรกเห็นบ้านตระกูลโจวกินข้าวด้วยกันนางก็อึ้งแล้ว คิดไม่ถึงว่าทุกคนจะกินกระดูกหมูกัน
ของชนิดนี้ราคาพอ ๆ กับเนื้อ แต่มีน้ำหนักกระดูกเพิ่มเข้าไปด้วย กินก็กินไม่ได้ ถึงจะอร่อยแต่คนส่วนใหญ่ไม่ซื้อหรอก
ตอนโจวเหมยจื่อกลับมา นางเห็นนะว่าพวกนางเอามาแค่ของที่ไม่เข้าตานิดหน่อยเท่านั้น
หยางชุ่ยฮวาไม่ได้ไล่ไป แล้วยังซื้อกระดูกมาอีกรึ?
“โอ๊ย กับข้าวบ้านเจ้านี่ดีจริง ๆ กระดูกนี่มาจากไหนเหรอ?” ป้าหยวนถาม
แม่เฒ่าโจวกำลังจะเรียกให้ป้าหยวนนั่งกินสักคำ ก็เห็นหยางชุ่ยฮวาถลึงตาใส่นาง นางที่ไม่กล้าท้าทายอำนาจของลูกสะใภ้ตัวเองในเวลานี้จึงได้แต่บอกยิ้ม ๆ “เหมยจื่อเอากลับมาน่ะ”
ป้าหยวนนึกดูแคลน เวลาแบบนี้ยังจะกู้หน้าให้ลูกสาวอีก
นางยื่นมือหมายจะหยิบเนื้อสักชิ้นในกะละมังมาชิม “จานนี้ดูน่าอร่อยจริง ข้าขอชิมหน่อย”
หยางชุ่ยฮวายื่นตะเกียบไปขวางมือของป้าหยวนไว้ ก่อนจะคีบกระดูกที่มีเนื้อติดอยู่เพียงเล็กน้อยยื่นส่งให้ “ให้ท่านชิมชิ้นนี้แล้วกัน ชิมเสร็จแล้วก็รีบไป บ้านเราไม่มีเนื้อมากพอให้ท่านกินหรอกน
