ะ!”
ป้าหยวนรับเนื้อมาด้วยสีหน้างอง้ำ นึกว่าหยางชุ่ยฮวานิสัยเปลี่ยนแล้วเสียอีกถึงยอมให้เหมยจื่อนั่งกินข้าวที่นี่ ที่ไหนได้ดุร้ายเหมือนเดิม!
ป้าหยวนรู้ตัวว่าไม่ใช่คู่มือของหยางชุ่ยฮวา เวลานี้จึงได้แต่รับกระดูกชิ้นนั้นมาแทะ แทะไปพลางถามนู่นถามนี่ไปพลาง
หยางชุ่ยฮวาหยิบกระดูกหมูชิ้นใหญ่แบบไม่มีกระดูกขึ้นมา กินไปพลางทำปากแจ๊บ ๆ ไปพลาง “รสชาติเนื้อนี่ไม่เลวจริง ๆ!”
ป้าหยวนส่งสายตาอิจฉา อยากยื่นมือไปหยิบอีกแต่ไม่กล้า
สุดท้ายโกรธหยางชุ่ยฮวาจนหันหลังกลับไป!
หยางชุ่ยฮวามีสีหน้าสะใจ “เฮอะ นังแก่เดนตายนี่ถ้ากล้ามาวุ่นวายที่บ้านข้าอีก ข้าจะยั่วโมโหให้อกแตกตายเลย!”
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วก็นึกทึ่ง พลังประจัญบานของหยางชุ่ยฮวานี่แข็งแกร่งจริง ๆ คนแบบป้าหยวนดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่าย ๆ กลับโดนหยางชุ่ยฮวาจัดการไล่ไปในไม่กี่ประโยค
ดูท่าการจัดการคนไร้ยางอายก็ต้องใช้วิธีไร้ยางอาย
วันหลังตอนจัดการแม่เฒ่าจาง นางก็ต้องไร้ยางอายบ้าง!
หยางชุ่ยฮวาไม่รู้ว่าเลยบัดนี้จางซิ่วเอ๋อได้วิชาจากนางไปแล้ว
ครั้นฟ้ามืดลง โจวอู่ก็แบกไผ่มัดใหญ่กลับมา จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วจะขยับปาก ตั้งใจจะบอกว่าไม่ต้องใช้เยอะขนาดนี้ แต่พอเห็นเหงื่อเต็มหน้าของโจวอู่ก็ไม่กล้าพูด
ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นให้ตระกูลโจวทำลอบจับปลามากหน่อยก็จบ
อย่างไรเสียก็ปล่อยไว้ที่ไหนก็ได้ที่มีน้ำ
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะทำพรุ่งนี้ แต่หยางชุ่ยฮวากลับยืนอยู่ข้าง ๆ อ
