ย่างกับหัวหน้าคุมงาน ชี้พระจันทร์บนฟ้าพลางกล่าว “วันนี้พระจันทร์สว่างดี ไม่เป็นอุปสรรคต่อการทำงานของพวกเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อพูดไม่ออกอีกครั้ง อย่างไรเสียตัวเองก็เป็นแขกนะ? ทำไมหยางชุ่ยฮวาถึงทำแบบนี้?
นางไม่อยากสนใจ แต่พอเห็นสายตาคาดหวังและตื่นเต้นของโจวอู่ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าตัวเองปฏิเสธไม่ได้ เวลานี้จึงได้แต่บอกอย่างยอมรับชะตากรรม “ผ่าไผ่ให้เป็นแผ่นเล็ก ๆ”
โจวอู่ได้ฟังก็เริ่มงานทันที
การได้โจวอู่มาช่วย ทำให้จางซิ่วเอ๋อทำลอบจับปลาได้เร็วกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า
พอเตรียมไผ่ที่ต้องใช้เสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็ลงมือช้า ๆ ให้โจวอู่และหยางชุ่ยฮวาได้ดูอย่างละเอียด
หยางชุ่ยฮวาถามอย่างเคลือบแคลง “ของแบบนี้จะจับปลาได้เหรอ?”
“เพียงท่านวางของที่ปลาชอบกินไว้ในนี้ ปลาต้องเข้ามาแน่ ๆ เจ้าค่ะ! ถึงตอนนั้นปัญหาเดียวคือเข้ามาเยอะหรือเข้ามาน้อย” จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ
หยางชุ่ยฮวาได้ฟังก็บ่นพึมพำ จางซิ่วเอ๋อหยุดสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ ตั้งใจฟัง
ก็ได้ยินหยางชุ่ยฮวากำลังพูด “จะให้คนอื่นเห็นลอบจับปลานี่ไม่ได้เด็ดขาด ตอนขายปลาก็ต้องระวัง อย่าให้ใครเห็น…..”
จางซิ่วเอ๋อขำ ไม่รอให้นางพูด หยางชุ่ยฮวาก็พูดเองเสียแล้ว!
ที่จริงถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่คือตระกูลโจว จางซิ่วเอ๋อไม่ยอมสอนวิธีทำลอบจับปลาให้พวกเขาหรอก ไม่ว่าจะเป็นหมู่บ้านโกวจือหรือหมู่บ้านชิงสือ ของที่ได้มาก็ต้องเอาไปขายในเมือง
หากมีปลามากขึ้นต้องมีผลต่อราคาแน่ ๆ
แต่ตอนนี
