าตอนกลางคืนไปวางลอบจับปลา! ตอนไปถึงคงเป็นหลังเที่ยงคืนแล้วล่ะสิ? สู้กันจริง ๆ ! ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นความคิดของหยางชุ่ยฮวา!
จางซิ่วเอ๋ออดนับถือหยางชุ่ยฮวาไม่ได้ในเรื่องนี้
ดังนั้นตอนมื้อเที่ยง นอกจากเนื้อตุ๋นน้ำแดงแล้วจึงมีอาหารจานปลาเพิ่มมาอีกจาน
ขณะกินข้าวอยู่นั้น หยางชุ่ยฮวาก็ให้ความสนิทสนมจนจางซิ่วเอ๋อขนลุก “ซิ่วเอ๋อ เจ้ากินเยอะ ๆ หน่อย!”
หยางชุ่ยฮวาพูดพลางคีบกับข้าวใส่ถ้วยจางซิ่วเอ๋อ ไม่นานนักถ้วยของจางซิ่วเอ๋อก็เต็ม
“ดูซิ่วเอ๋อสิผอมจนน่าสงสาร ป้าเห็นแล้วปวดใจจริง ๆ!” หยางชุ่ยฮวาพูดอีก
จางซิ่วเอ๋อพูดนิ่ง ๆ “ซานหยาผอมกว่าข้าอีก ท่านป้าสะใภ้เอ็นดูซานหยาเยอะ ๆ เลยเจ้าค่ะ”
จางซานหยามองจางซิ่วเอ๋อเคือง ๆ พี่ใหญ่เห็นว่านางเด็กเลยจะหลอกล่ะสิ ตัวเองรับความสนิทสนมของป้าใหญ่ไม่ได้ก็เลยให้นางรับแทน
หยางชุ่ยฮวายิ้มรับและบอกปัด “ข้าเอ็นดูพวกเจ้าทุกคนแหละ แต่เจ้าไม่มีสามี ข้าต้องเอ็นดูเจ้ามากกว่าหน่อย”
มุมปากจางซิ่วเอ๋อกระตุก ป้าสะใภ้ใหญ่นี่ไม่ตื่นเช้าหากไม่มีผลประโยชน์จริง ๆ !ปกติไม่เห็นนางจะดีกับตัวเองแบบนี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่คิดจะไล่ให้ไปตั้งแต่มาถึงหรอก
แต่ทุกคนอารมณ์ดีกัน จับปลาได้จริง ๆ ก็หมายความว่าชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลโจวจะเปลี่ยนแปลงไปจริง ๆ
ต่อให้ไม่ได้อยู่อย่างสุขสำราญนัก แต่หลังจากนี้ไม่ต้องเครียดเรื่องปากท้องอีกแล้ว
เวลานี้หยางชุ่ยฮวาไม่พูดเรื่องจะให้พวกเธอแม่ลูกไปแล้ว และ
