ยังเอ่ยปากอย่างใจกว้างว่าต่อให้กินของที่เอามาหมดแล้วก็อยู่กินข้าวต่อที่บ้านได้
บัดนี้ตระกูลโจวก็ถือได้ว่าครอบครัวเป็นสุข ขณะที่บรรยากาศในตระกูลจางตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก
หลายวันมานี้แม่โจวไม่อยู่บ้าน ตระกูลจางก็โกลาหลไปหมด
กับข้าวไม่มีคนทำ เสื้อผ้าไม่มีคนซัก จานชามก็ไม่มีคนล้าง ซานหยาก็ไม่อยู่ จึงไม่มีคนไปตัดหญ้า ไม่มีคนให้อาหารหมู! เป็ดไก่ยิ่งไม่มีคนสนใจ มูลเป็ดมูลไก่เต็มลานก็ไม่มีคนเก็บกวาด
แม่เฒ่าจางได้แต่ทำงานบ้านไปด่าไปในทุก ๆ วัน
ปกติจางอวี่หมินไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รออ้าปากกินข้าวอย่างเดียว
2 วันมานี้จางอวี่หมินก็ต้องทำงาน ทุกครั้งที่นางต้องเก็บกวาดมูลเป็ดมูลไก่ในลานด้วยความรังเกียจก็รู้สึกโมโหโทโสที่สุด
และลงทุกอย่างกับแม่โจว
นังแม่โจวเดนตาย บังอาจกลับบ้านโดยไม่บอกบ้านนี้สักคำ
ตระกูลจางมารู้ทีหลังว่าแม่โจวกลับบ้าน วันแรกที่แม่โจวไปและไม่ยอมกลับมาเสียที แม่เฒ่าจางจึงหันไปถามจางต้าหูอย่างโมโห
จางต้าหูถึงนึกขึ้นได้ว่าแม่โจวบอกว่าจะกลับบ้าน จึงลนลานขึ้นมา และคิดจะไปดู ยังไม่ทันได้ไปก็ได้ยินคนในหมู่บ้านพูดว่าเห็นแม่โจวพาลูกสาวสามคนเดินทางเข้าเมือง
จางต้าหูปลอบตัวเองในใจ พวกนางแค่ไปเดินเล่นในตัวเมือง เดี๋ยวก็กลับมา
แต่ 2 วันแล้ว ยังไม่มีใครกลับมาเลย!
จางต้าหูจึงรู้แล้วว่าแม่โจวกลับบ้านไปจริง ๆพอเล่าเรื่องนี้ให้แม่เฒ่าจางฟัง แม่เฒ่าจางก็โมโหจนด่าทันที งานบ้านมากมายขนาดนี้ แม่โจวจะกลับบ
