้านตัวเองโดยไม่สนอะไรเลยได้อย่างไรกัน แม่โจวนี่น่าโมโหจริง ๆพอถึงพลบค่ำ คนในบ้านที่กินข้าวกันเสร็จแล้วก็ไม่มีใครอยากเก็บจานช่วงนี้แม่เถายังกร่างอยู่ แม่เฒ่าจางไม่กล้าใช้ จึงทอดสายตาไปที่จางต้าหูจางต้าหูได้แต่เก็บกวาดอย่างยอมรับชะตากรรม แต่เขาเป็นผู้ชาย ปกติไม่ค่อยได้ทำงานบ้านแบบนี้ จึงทำจานแตกไปใบหนึ่ง!แม่เฒ่าจางเด้งตัวขึ้นมา “เจ้านี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ! ให้เจ้าทำงานแค่นี้เจ้ายังทำพังได้!”“ท่านแม่ ตอนนี้บ้านจางซิ่วเอ๋อไม่มีคน ให้พี่สี่ไปดูหน่อยไหมเจ้าคะ ถ้ามีจานก็เอากลับมาสักใบ” จางอวี่หมินเสนอความคิดชั่ว ๆจางต้าหูได้ฟังก็รีบบอก “ซิ่วเอ๋อมีจาน แต่เราไปเอาไม่ได้!”คำพูดของเขาทำให้แม่เฒ่าจางตาดวงตาเป็นประกาย “มีจานเหรอ? งั้นเจ้าก็รีบไปสิ! ”จางต้าหูนึกถึงเรื่องที่ตัวเองทำจานราคาแพงแตกไปหลายใบ เวลานี้จึงไม่ยอมไปจางต้าหูไม่ไป แม่เฒ่าจางจึงกัดฟันและเอ่ย “แม่เถา! เจ้าไปกับต้าเจียง!”แม่เถายังนึกกลัวบ้านผีสิงอยู่ จึงเอ่ยขึ้นมาทันควัน “ข้าไม่กล้าไป! อยากไปก็ไปกันเองสิเจ้าคะ!”แม่เฒ่าจางทำใจกล้าแล้วบอก “งั้นเราไปกันทั้งบ้านนี่แหละ!”คนยอมตายเพื่อเงินนกยอมตายเพื่ออาหาร ตอนนี้แม่เฒ่าจางหมายตาของของจางซิ่วเอ๋อแล้ว นางได้ยินว่าก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อซื้อของมาไม่น้อย ถ้าตอนนี้ฉวยโอกาสตอนที่บ้านจางซิ่วเอ๋อไม่มีคนไปขนของกลับมาได้ก็เยี่ยมไปเลย!แม่เฒ่าจางเองก็กลัว แต่ตอนนี้ไม่มีใครยอมไป นางอยากได้ของในนั
