้นจริง ๆ จึงตัดสินใจให้ทุกคนไปด้วยกันทุกคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และคิดว่าไปด้วยกันก็ได้โดยเฉพาะจางอวี่หมินที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตกลง พูดด้วยใบหน้าโอหัง “ที่บ้านจางซิ่วเอ๋อมีเสื้อผ้าและดอกไม้ติดผมไม่น้อย ถึงตอนนั้นต้องเป็นของข้าทั้งหมด!”ยังไม่ทันได้ของ จางอวี่หมินก็แสดงความเป็นเจ้าของเสียแล้วดังนั้นคนในตระกูลจางนอกจากจางต้าหูจึงเดินทางไปที่ป่าตอนฟ้าเริ่มมืดพอมาถึงชายป่าก็ไม่มีใครยอมเดินเข้าไปข้างใน แม่เฒ่าจางจึงผลักแม่เถาไปพลางด่าไป และดึงจางต้าเจียงเดินเข้าไปข้างใน……………………………………………
จางต้าหูจึงรู้แล้วว่าแม่โจวกลับบ้านไปจริง ๆ
พอเล่าเรื่องนี้ให้แม่เฒ่าจางฟัง แม่เฒ่าจางก็โมโหจนด่าทันที งานบ้านมากมายขนาดนี้ แม่โจวจะกลับบ้านตัวเองโดยไม่สนอะไรเลยได้อย่างไรกัน แม่โจวนี่น่าโมโหจริง ๆ
พอถึงพลบค่ำ คนในบ้านที่กินข้าวกันเสร็จแล้วก็ไม่มีใครอยากเก็บจาน
ช่วงนี้แม่เถายังกร่างอยู่ แม่เฒ่าจางไม่กล้าใช้ จึงทอดสายตาไปที่จางต้าหู
จางต้าหูได้แต่เก็บกวาดอย่างยอมรับชะตากรรม แต่เขาเป็นผู้ชาย ปกติไม่ค่อยได้ทำงานบ้านแบบนี้ จึงทำจานแตกไปใบหนึ่ง!
แม่เฒ่าจางเด้งตัวขึ้นมา “เจ้านี่มันไร้ประโยชน์จริง ๆ! ให้เจ้าทำงานแค่นี้เจ้ายังทำพังได้!”
“ท่านแม่ ตอนนี้บ้านจางซิ่วเอ๋อไม่มีคน ให้พี่สี่ไปดูหน่อยไหมเจ้าคะ ถ้ามีจานก็เอากลับมาสักใบ” จางอวี่หมินเสนอความคิดชั่ว ๆ
จางต้าหูได้ฟังก็รีบบอก “ซิ่วเอ๋อมีจาน แต่เราไปเอาไม่ได้!”
ค
