ำพูดของเขาทำให้แม่เฒ่าจางตาดวงตาเป็นประกาย “มีจานเหรอ? งั้นเจ้าก็รีบไปสิ! ”
จางต้าหูนึกถึงเรื่องที่ตัวเองทำจานราคาแพงแตกไปหลายใบ เวลานี้จึงไม่ยอมไป
จางต้าหูไม่ไป แม่เฒ่าจางจึงกัดฟันและเอ่ย “แม่เถา! เจ้าไปกับต้าเจียง!”
แม่เถายังนึกกลัวบ้านผีสิงอยู่ จึงเอ่ยขึ้นมาทันควัน “ข้าไม่กล้าไป! อยากไปก็ไปกันเองสิเจ้าคะ!”
แม่เฒ่าจางทำใจกล้าแล้วบอก “งั้นเราไปกันทั้งบ้านนี่แหละ!”
คนยอมตายเพื่อเงินนกยอมตายเพื่ออาหาร ตอนนี้แม่เฒ่าจางหมายตาของของจางซิ่วเอ๋อแล้ว นางได้ยินว่าก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อซื้อของมาไม่น้อย ถ้าตอนนี้ฉวยโอกาสตอนที่บ้านจางซิ่วเอ๋อไม่มีคนไปขนของกลับมาได้ก็เยี่ยมไปเลย!
แม่เฒ่าจางเองก็กลัว แต่ตอนนี้ไม่มีใครยอมไป นางอยากได้ของในนั้นจริง ๆ จึงตัดสินใจให้ทุกคนไปด้วยกัน
ทุกคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และคิดว่าไปด้วยกันก็ได้
โดยเฉพาะจางอวี่หมินที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตกลง พูดด้วยใบหน้าโอหัง “ที่บ้านจางซิ่วเอ๋อมีเสื้อผ้าและดอกไม้ติดผมไม่น้อย ถึงตอนนั้นต้องเป็นของข้าทั้งหมด!”
ยังไม่ทันได้ของ จางอวี่หมินก็แสดงความเป็นเจ้าของเสียแล้ว
ดังนั้นคนในตระกูลจางนอกจากจางต้าหูจึงเดินทางไปที่ป่าตอนฟ้าเริ่มมืด
พอมาถึงชายป่าก็ไม่มีใครยอมเดินเข้าไปข้างใน แม่เฒ่าจางจึงผลักแม่เถาไปพลางด่าไป และดึงจางต้าเจียงเดินเข้าไปข้างใน
……………………………………………
