บนเสื้อตัวนี้นะ”
“ใครจะไปรู้ว่าตัวขาดทุนนั่นเอาเลือดอะไรย้อมเสื้อ คงเอามากันพวกเราล่ะสิ อย่างไรซะเสื้อผ้านี่ก็จับต้องได้นะ ถ้าเป็นเสื้อผีจริง ๆ เราจะเห็นจะจับต้องได้แบบนี้เหรอ?” จางอวี่หมินพูดพลางใช้ไม้จิ้มเสื้อตัวนั้น
ทุกคนรู้สึกว่ามีเหตุผล
ครั้นแม่เฒ่าจางเห็นว่าไม่ใช่ผีจริง ๆ ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้น
“เราไปหาของกัน! อะไรที่มีมูลค่าเอาไปให้หมด!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างองอาจ ตั้งใจจะทำตัวเหมือนฝูงตั๊กแตน*กวาดของทุกอย่างของจางซิ่วเอ๋อไปจนเรียบ
*สำนวนเปรียบเทียบกับตั๊กแตนที่กินทั้งพืชผักทั้งต้นหญ้า
แต่โชคดีที่จางซิ่วเอ๋อเตรียมการไว้แล้วด้วยการขนข้าวของตัวเองไปฝากที่บ้านบัณฑิตจ้าว
บัณฑิตจ้าวนอนติดเตียงมาหลายปี ไม่มีใครไปบ้านเขาแน่ ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่กลัวว่าใครจะจับได้
ทุกคนค้นบ้านผีสิงจนแทบพลิก นอกจากโต๊ะเก้าอี้ผุ ๆ พัง ๆ กลับไม่มีอย่างอื่นเลย!
แม่เฒ่าจางอัดอั้นตันใจ นางไปดูที่สวนหลังบ้าน ก็เห็นเพียงผักกาดขาวที่เพิ่งงอกออกมาและยังเป็นแค่ต้นอ่อน
แม่เฒ่าจางโมโหจนลงมือเด็ด ปกติไม่มีบ้านไหนกินต้นอ่อนเล็ก ๆ แบบนี้หรอก แต่ตอนนี้แม่เฒ่าจางเด็ดโดยไม่เสียดาย! ไม่ลังเลเลยสักนิด!
รอจนทุกคนทำลายแปลงผักนี่ไปแล้ว แม่เฒ่าจางถึงได้พาทุกคนมาอยู่ลานหน้าบ้านและเตรียมกลับ
“กรี๊ด!” แม่เถาร้องขึ้นมาอีกครั้ง
“ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่เหรอ อย่าโหวกเหวกตื่นตูม! เจ้าเป็นอะไรเนี่ย?” แม่เฒ่าจางด่ากราดเกรี้ยว
แม่เถาบอกตะกุกตะกั
