ก “เสื้อ…..เสื้อ…..เสื้อตัวนั้น…..หายไปแล้ว”
“อะไรหายนะ?” แม่เฒ่าจางยังไม่รู้สึกตัว
แม่เถาตัวสั่น “สะ….สะ…..เสื้อ”
แม่เฒ่าจางมองตามสายตาหวาดผวาของแม่เถา ก็เห็นว่าเสื้อที่เดิมทีแขวนอยู่บนต้นไม้ได้หายไปแล้ว นางมองไปที่พื้นก็ไม่พบเสื้อตัวนั้น
“พวกเจ้าเอาเสื้อลงมาแล้วรึ?” แม่เฒ่าจางแกล้งทำเป็นถามอย่างใจเย็น
ทุกคนส่ายหน้าพร้อมกัน จางอวี่หมินหน้าซีด เมื่อกี้นางยังเห็นเสื้อตัวนั้นอยู่บนต้นไม้อยู่เลย ผ่านไปครู่เดียวเสื้อหายไปได้อย่างไร?
“หรือจางซิ่วเอ๋อจะกลับมา? แล้วเป็นคนเอาเสื้อไป?” จางอวี่หมินพูดเบา ๆ
ทันใดนั้นเอง ยอดต้นหวายฉู่สูงใหญ่ก็สั่นไหวทั้งที่ไร้ลม เสื้อเปื้อนเลือดร่วงลงบนพื้น
แม่เฒ่าจางลนลานขึ้นมาทันที นางรีบวิ่งออกไปข้างนอกโดยไม่สนคนอื่น
ทุกคนเห็นแม่เฒ่าจางวิ่งไปแล้วก็ยิ่งกลัว ไม่มีใครอยากรั้งท้าย ด้วยกลัวว่าผีจะไล่ตามมา
พอในสวนไม่มีคนแล้ว ชายชุดดำยาวก็ขมวดคิ้วและกระโดดลงจากต้นไม้
เมื่อครู่นี้เขาแค่มาแวะมาดู เห็นเสื้อเปื้อนเลือดนี่ก็นึกแปลกใจจึงหยิบขึ้นไป
ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ จะมีคนกลุ่มหนึ่งมายืนอยู่ใต้ต้นไม้
มันกะทันหันเสียจนไม่เป็นการดีที่เขาจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน จึงรออยู่บนต้นไม้
ที่ไหนได้เขาไม่ทันระวังจับเสื้อไม่อยู่ พอเสื้อหล่นลงไปทุกคนก็วิ่งออกไปอย่างตื่นกลัว!
เขามองสวนว่างเปล่าแห่งนี้ พลางเดินเข้าไปด้านในอย่างคุ้นทาง
บ้านถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยง สะอาดเหมือนไม่มีใครอาศัยอยู่ แม
