้แต่จานชามกะละมังก็ไม่มีให้เห็น
คนชุดดำเลิกคิ้ว คิดว่าจางซิ่วเอ๋อคงไม่อยู่เพียงชั่วคราว น่าจะกลับมาอีก ถ้าย้ายบ้านจริงคงไม่เก็บกวาดที่พักที่จะไม่อยู่แล้วจนสะอาดขนาดนี้
พอคิดได้แบบนี้ปมคิ้วของเขาก็คลายออก
กล่าวถึงแม่เฒ่าจางที่กลัวจนปัสสาวะราด ครั้นวิ่งถึงบ้านได้ก็ตัวเหม็นหึ่งคละคลุ้ง
คนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าไม่สู้ดี หน้าซีดเผือดไร้สีเลือดกันหมด!
ทุกคนนึกถึงภาพเมื่อครู่นี้แล้วก็ยังหวาดกลัวกันอยู่เลย
การไปบ้านผีสิงคราวนี้ นอกจากไม่ได้อะไรแล้วยังต้องตกใจกลัวกันอีกด้วย ถือว่าพวกเขาแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง
จางซิ่วเอ๋อที่ตอนนี้อยู่บ้านตระกูลโจวนั้นคิดไม่ถึงเลยว่าที่บ้านจะเกิดเรื่องสนุกแบบนี้
นางแขวนเสื้อผ้าไว้ที่นั่นก็เพื่อทำให้พวกนางกลัว คิดไม่ถึงว่าการปรากฏตัวของคนชุดดำจะเกิดผลดีเยี่ยมเป็นพิเศษขนาดนี้
ถ้าจางซิ่วเอ๋อรู้ นางต้องหัวเราะลั่นแน่ ๆ
เวลานี้ตระกูลโจวเพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จ หยางชุ่ยฮวาและโจวอู่ต่างไปลงลอดจับปลาอย่างกระตือรือร้น
ส่วนแม่เฒ่าโจวนั่งคุยกับแม่โจว
จางซิ่วเอ๋อและชุนเถาก็อยู่ด้วย ส่วนจางซานหยาและคนอื่น ๆ เล่นกันอยู่ในลานบ้าน
ตอนซานหยาอยู่บ้านตระกูลจาง นางต้องทำงานทุกอย่าง พอมาอยู่บ้านตระกูลโจวและได้เจอเด็กที่อายุไล่เลี่ยกันถึงได้เผยธรรมชาติของเด็กออกมา
แม่เฒ่าโจวมองแม่โจวแล้วกล่าว “เหมยจื่อ แม่รู้ว่าเจ้าอยู่ที่บ้านตระกูลจางด้วยความทุกข์ทน ในเมื่อกลับมาแล้วหนนี้ก็อยู่หลาย ๆ วันเลยน
