ะ”
แม่โจวไม่พูดอะไร
แม่เฒ่าโจวจึงกล่าวต่อ “เจ้ายังโกรธพี่สะใภ้เจ้าอยู่ใช่ไหม? ที่จริงพี่สะใภ้เจ้าก็เป็นคนแบบนั้นแหละ ปากร้ายใจดี…..นางมาอยู่บ้านเราก็อยู่อย่างลำบาก ต้องมีขุ่นเคืองในใจอยู่บ้าง”
“ถ้าตอนนั้นไม่ได้พี่สะใภ้เจ้าออกค่าสินเดิมให้ เรื่องหนีจื่อจะจบง่ายแบบนี้ได้อย่างไรกัน?” หญิงชราพูดขึ้นมาอย่างเศร้าสร้อย
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็มองแม่เฒ่าโจวอย่างสงสัย มีเรื่องอะไรที่คนอื่นไม่ควรรู้อย่างนั้นหรือ?
คนขี้งกอย่างหยางชุ่ยฮวาหรือจะยอมออกค่าสินเดิมให้?
แม่โจวส่ายหัว “ท่านแม่ ข้าไม่โทษพี่สะใภ้หรอกเจ้าค่ะ หนนี้ข้าจะอยู่นานหน่อย แต่ท่านแม่ ช่วงนี้ขอให้ข้าเป็นคนซื้อข้าวนะเจ้าคะ”
…………………………………………
