ู่ในลานบ้าน แม่โจวได้ยินแล้วชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ก้าวไปด้านหน้าต่อ ครั้งนี้แม่โจวเองก็สุดจะทนแล้วเหมือนกัน
เฒ่าหลี่กำลังจะเข้าเมืองเหมือนทุกครั้ง จางซิ่วเอ๋อจึงหยิบเงินเพื่อจะนั่งรถลาก
แต่ให้ตายอย่างไรแม่โจวก็ไม่ยอม นางยอมเดินดีกว่าเสียเงินนั่งรถจางซิ่วเอ๋อมองซานหยาและชุนเถาแล้วกล่าว “ท่านแม่ ซานหยายังเด็กเดินไกลขนาดนั้นไม่ไหวหรอก ไหนจะชุนเถาอีก ครั้งก่อนที่ท่านหมอเมิ่งมา เขาบอกว่าห้ามทำให้นางต้องเหนื่อย”แม่โจวลังเลครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้น…..”“ท่านเลิกคิดจะให้เราสามพี่น้องนั่งรถแล้วตัวท่านเดินเองไปได้เลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องที่เราถึงแล้วต้องรอท่านเลย ท่านคิดแค่ว่าในท้องยังมีลูกอีกคน! ถ้าเดินไปตลอดทางแล้วเกิดอะไรขึ้นจะทำอย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังแม่โจวนึกกลัวสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพูด สุดท้ายจึงพยักหน้ายอมตกลงเฒ่าหลี่พูดกับจางซิ่วเอ๋อยิ้ม ๆ “พวกเจ้ามากันสี่คน แต่ข้าคิดเงินแค่สามคนพอ ซานหยาอายุน้อยแถมผอมแห้งขนาดนี้ข้าไม่นับหรอก”จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “ขอบคุณนะเจ้าคะท่านปู่หลี่”บนรถลากนอกจากครอบครัวจางซิ่วเอ๋อแล้วยังมีคนนอกอีกสามคน คนพวกนี้ไม่ได้สนิทกับพวกนางนัก บางทีอาจจะยังคำนึงถึงชื่อเสียงแย่ ๆ ของจางซิ่วเอ๋อ จึงไม่อยากคุยกับพวกนางเพียงแค่แสดงความเป็นห่วงจางชุนเถาเรียบ ๆ ถามว่าชุนเถาเป็นอย่างไรบ้างจางชุนเถาแสดงท่าทางอ่อนแอออกมาอย่างถูกจังหวะ นางน่ะหลักแหลมสุด ๆ ร
