จวคงไม่ได้ทุกคนไปที่ร้านขายผ้า เลือกผ้าลายดอกให้พี่สะใภ้และน้องสาวของแม่โจว นอกจากนั้นยังซื้อผ้าฝ้ายสีอ่อนไปอีกหลายผืน เอาให้พ่อแม่และพี่ชายของแม่โจวผ้าพวกนี้พอตัดชุดให้ทุกคนได้คนละชุดเลยล่ะหลังจากซื้อผ้าเสร็จ แม่โจวก็เอ่ย “ของน่าจะพอแล้ว เราไปกันเถอะ”จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าแม่โจวเสียดายเงิน จึงดึงมือแม่โจวมาและบอก “ท่านแม่ เราซื้อของกินไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่กล้าอยู่บ้านท่านยายนาน ข้าได้ยินว่าของกินที่บ้านท่านยายมีไม่มาก ส่วนของที่เราซื้อมาตอนนี้ก็กินไม่ได้”แม่โจวฟังแล้วรู้สึกมีเหตุผล ตนเองพาลูกไปตั้งสามคน แถมในท้องยังมีอีกคน ถ้าพาคนมากขนาดนี้กลับไปกินข้าวที่บ้าน มื้อหนึ่งคงกินกันไม่น้อยพอหว่านล้อมแม่โจวสำเร็จ จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาก็เริ่มซื้อของ………………………………
แต่ให้ตายอย่างไรแม่โจวก็ไม่ยอม นางยอมเดินดีกว่าเสียเงินนั่งรถ
จางซิ่วเอ๋อมองซานหยาและชุนเถาแล้วกล่าว “ท่านแม่ ซานหยายังเด็กเดินไกลขนาดนั้นไม่ไหวหรอก ไหนจะชุนเถาอีก ครั้งก่อนที่ท่านหมอเมิ่งมา เขาบอกว่าห้ามทำให้นางต้องเหนื่อย”
แม่โจวลังเลครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้น…..”
“ท่านเลิกคิดจะให้เราสามพี่น้องนั่งรถแล้วตัวท่านเดินเองไปได้เลยเจ้าค่ะ ไม่ต้องพูดเรื่องที่เราถึงแล้วต้องรอท่านเลย ท่านคิดแค่ว่าในท้องยังมีลูกอีกคน! ถ้าเดินไปตลอดทางแล้วเกิดอะไรขึ้นจะทำอย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
แม่โจวนึกกลัวสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อพู
