ด สุดท้ายจึงพยักหน้ายอมตกลง
เฒ่าหลี่พูดกับจางซิ่วเอ๋อยิ้ม ๆ “พวกเจ้ามากันสี่คน แต่ข้าคิดเงินแค่สามคนพอ ซานหยาอายุน้อยแถมผอมแห้งขนาดนี้ข้าไม่นับหรอก”
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “ขอบคุณนะเจ้าคะท่านปู่หลี่”
บนรถลากนอกจากครอบครัวจางซิ่วเอ๋อแล้วยังมีคนนอกอีกสามคน คนพวกนี้ไม่ได้สนิทกับพวกนางนัก บางทีอาจจะยังคำนึงถึงชื่อเสียงแย่ ๆ ของจางซิ่วเอ๋อ จึงไม่อยากคุยกับพวกนาง
เพียงแค่แสดงความเป็นห่วงจางชุนเถาเรียบ ๆ ถามว่าชุนเถาเป็นอย่างไรบ้าง
จางชุนเถาแสดงท่าทางอ่อนแอออกมาอย่างถูกจังหวะ นางน่ะหลักแหลมสุด ๆ รู้ว่าถ้าตัวเองหายสนิทแล้ว แม่หลินอาจจะหาว่าพี่ใหญ่ขอตำลึงเกิน
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่จางชุนเถาออกจากบ้านตั้งแต่ที่ไปอยู่บ้านผีสิง
รอจนถึงเมืองและไม่ต้องกลัวใครจะเห็นว่านางหายดีแล้ว จางชุนเถาก็ปลดปล่อยตัวเองเต็มที่
จางซิ่วเอ๋อก็เริ่มรู้เรื่องของบ้านแม่โจวบ้างแล้ว พ่อแม่ของแม่โจวยังมีชีวิตอยู่ทั้งคู่ ที่บ้านมีพี่ชายคนหนึ่ง น้องสาวคนหนึ่ง และน้องชายคนหนึ่ง
ท่านป้าใหญ่ที่จางชุนเถาพูดถึงก็คือภรรยาของโจวอู่ พี่ชายแม่โจว ชื่อหยางชุ่ยฮวา หยางชุ่ยฮวาเป็นคนขี้งกสุด ๆ และเป็นพวกประจบคนมั่งมีเหยียดหยามคนไม่มี
แต่ได้ข่าวว่านางมีลูกแฝดมังกรหงส์ (แฝดชายหญิง)
บ้านตระกูลโจวยากจน ตอนโจวอู่แต่งงานกับหยางชุ่ยฮวานั้นเขามีอายุไม่น้อยแล้ว หยางชุ่ยฮวาอ่อนวัยกว่าโจวอู่มาก แถมตอนนี้มีลูกแฝดมังกรหงส์อีก โจวอู่จึงค่อนข้างรักหยาง
