บทที่ 83 เลี้ยงข้าวแม่โจว
จางซิ่วเอ๋อเห็นดังนั้นก็มีรอยยิ้มระบายบนหน้า นางดื่มน้ำแก้กระหายก่อนจะไปที่บ้านตระกูลจาง
แม่โจวกับซานหยาเป็นคนที่หาตัวเจอง่ายมาก เพราะเวลานี้สองคนนี้ไม่อยู่บนเขาก็ทำงานอยู่ในลานบ้าน จางซิ่วเอ๋อจึงไม่จำเป็นต้องเข้าบ้านตระกูลจาง
นี่ไงล่ะ แม่โจวกำลังจัดฟืนอยู่ในลานบ้าน ส่วนจางซานหยากำลังให้อาหารหมู
พอแม่โจวเห็นจางซิ่วเอ๋อก็รีบเดินเข้ามา
ตอนนี้ท้องของแม่โจวโตขึ้นไม่น้อย แต่คนตระกูลจางก็ไม่ได้เพลามือลงเลย ยังให้แม่โจวทำงานเยอะเหมือนเดิม
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วก็ปวดใจ “ท่านแม่ ซานหยา ข้ามาเรียกไปกินข้าวเจ้าค่ะ”
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าลังเล “ซิ่วเอ๋อ คือ….ถ้าข้าไป ท่านย่าเจ้าก็ต้องด่าข้าน่ะสิ”
ฝ่ายจางอวี่หมินชะโงกหัวออกมาจากในบ้าน พูดกับแม่โจว “เจ้าทำกับข้าวเสร็จรึยัง?”
“อยู่ในหม้อจ้ะ”แม่โจวเอ่ย
จางอวี่หมินแค่นเสียง “ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะไปกินที่ไหนก็ไป ประหยัดข้าวที่บ้านดี ไม่กลับมากินข้าวอีกเลยยิ่งดี”
แม่โจวพูดด้วยท่าทีโล่งใจ “งั้นข้าไปล่ะ ตั้งแต่ชุนเถาบาดเจ็บข้ายังไม่ได้ไปเยี่ยมเลย พอทุกคนกลับมาเปิดหม้อก็กินข้าวได้เลยนะจ๊ะ”
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่ทางที่จางอวี่หมินอยู่ เด็กอายุแค่นี้กลับร้ายกาจขนาดนี้ แม่โจวกับซานหยาจะกินอะไรได้มากแค่ไหนเชียว อีกอย่างพวกนางกินข้าวที่บ้านตระกูลจางไม่อิ่มด้วยซ้ำ
แม่โจวในตอนนี้ดูไม่เหมือนก่อน ช่วงนี้จางซิ่วเอ๋อจึงเอาของกินให้แม่โจวเป
