็นประจำ นางจึงได้บำรุงร่างกายอยู่ตลอด
ถึงแม้จะไม่แข็งแรงเท่าคนปกติ แต่ไม่ถึงกับลมพัดก็แทบล้มเหมือนเมื่อก่อน ถึงแม้ตอนนี้จะผอมเหมือนเดิม แต่สีหน้าดูดีขึ้นเยอะ พวงแก้มก็ดูมีเลือดฝาดขึ้น
จางซานหยากระโดดโลดเต้น พอได้ยินว่าได้ไปกินข้าวที่บ้านผีสิง นางก็อารมณ์แจ่มใสสุด ๆ
ในสายตาจางซานหยา ต่อให้บ้านผีสิงมีผีจริง ๆ ก็ไม่น่ากลัวเท่าบ้านตระกูลจาง อย่างน้อยตอนอยู่บ้านผีสิงนางจะทำอะไรก็ได้ และได้มีของดี ๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยได้มี
พี่ใหญ่พี่รองก็ดีกับนางมาก ช่วยนางทำงานและซื้อของให้นาง
แม่โจวก็สบายใจอย่างหาได้ยาก
พอแม่โจวได้เห็นอาหารบนโต๊ะก็อึ้งไปไม่น้อย “ซิ่วเอ๋อ วันนี้วันอะไรเหรอ? ทำไมเจ้าทำกับข้าวเยอะขนาดนี้? แล้วกับข้าวพวกนี้ดูดีไปรึเปล่า?”
“ท่านแม่ พี่ใหญ่ไม่ได้ทำอาหารพวกนี้ คนอื่นให้มาเจ้าค่ะ” ชุนเถาอธิบายยิ้ม ๆ
แม่โจวมองอาหารพวกนี้ตาค้าง มีเป็ดทอดกรอบ ปลาตุ๋นน้ำแดง ขาหมูอบ และมะเขือทอดสอดไส้ ดูก็รู้ว่าไส้มะเขือทำจากเนื้อล้วน แล้วยังมีกับข้าวอีก 4 อย่างที่ถึงจะเป็นผักทั้งหมด แต่ก็ดูแล้วน่ากินสุด ๆ
ทั้งชีวิตของแม่โจวยังไม่เคยเห็นขาหมูอบทั้งขาเลย
“ซิ่ว…..ซิ่วเอ๋อ……” แม่โจวตกใจจนพูดอึกอัก
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ท่านแม่ นั่งลงแล้วกินเร็วเจ้าค่ะ ข้าบอกก่อนนะว่าของพวกนี้ได้มาอย่างสุจริต ข้าและชุนเถาสองคนทำเครื่องเทศสำหรับปรุงอาหารแล้วขายให้โรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวี อาหารพวกนี้ทางอิ๋งเค่อจวีให้มา”
แม
