่โจวตะลึงสุดขีด “เครื่องเทศอะไรกัน? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเจ้าพูดถึงเลย?”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หลายวันก่อนที่ทำปลาให้ท่านแม่กิน ท่านไม่รู้สึกว่าปลาที่ข้าทำไม่มีกลิ่นคาวเหรอเจ้าคะ? ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอก ข้าไปเอาหญ้าป่าจากบนเขามาทำน่ะเจ้าค่ะ”
สามพี่น้องจางเห็นพ้องกันว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาดว่าในเครื่องเทศใส่อะไรบ้าง
ไม่ใช่ว่าพวกนางไม่เชื่อใจแม่โจว แต่กลัวว่าหากวันหนึ่งคนตระกูลจางรู้ว่าพวกนางรวยเพราะสิ่งนี้แล้วจะคาดคั้นกับแม่โจว
ส่วนเรื่องได้เงินเท่าไรนั้น แม่โจวไม่ถามจางซิ่วเอ๋อก็ไม่พูด
ต่อให้แม่โจวเป็นแม่แท้ ๆ ของนาง นางก็ไม่จำเป็นต้องโปร่งใสขนาดนั้นต่อหน้าแม่โจว ส่วนชุนเถาเหรอ ตอนนี้สองพี่น้องใช้ชีวิตด้วยกัน จึงปิดบังนางไม่ได้
แม่โจวกินข้าวไปมองสามพี่น้องไป
ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ ลูกสาวแล้วอย่างไร? ลูกสาวได้ดีเลิศเลอกว่าลูกชายเสียอีก ลูกสาวสามคนของตัวเองกตัญญูกว่าลูกชายบ้านอื่นอีก มีอะไรดี ๆ ก็เอาให้ตัวเองกินหมด
แม่โจวกินข้าวที่นี่อย่างมีความสุข หารู้ไม่ว่าตอนนี้บ้านตระกูลจางเกิดเรื่องใหญ่แล้ว
วันนี้ตระกูลจางก็ทำเนื้อกินเหมือนกัน เป็นเนื้ออบกับมันฝรั่ง
เพราะจางต้าเหอผู้เป็นสามีของแม่เถาได้กลับมาแล้ว
ช่วงก่อนจางต้าเหอออกไปรับงานข้างนอก เขาเป็นคนพอมีฝีมือบ้าง ครั้งนี้ก็ได้ไปสร้างบ้านให้ครอบครัวฐานะดีในเมือง
ถึงแม้แม่เฒ่าจางจะเป็นคนขี้งก แต่พอคิดว่าลูกชายคนที่สามของตัวเองกลับมา ก็หั่นเนื
