้อมาครึ่งชั่ง
จางต้าเหอออกไปครั้งนึงได้ตำลึงไม่น้อยเลยนะ เพื่อตำลึงพวกนี้แม่เฒ่าจางก็ไม่ทำให้จางต้าเหอรู้สึกหมดใจกับที่บ้านหรอก
รอจนคนตระกูลจางที่ออกไปทำไร่บวกกับจางต้าเหอกลับมาแล้ว แม่เฒ่าจางก็ขมวดคิ้วและถาม “อวี่หมิน พี่สะใภ้สี่ของเจ้าล่ะ?”
จางอวี่หมินเบ้ปาก “จางซิ่วเอ๋อมาหานาง ข้าเห็นนางออกไปกับจางซิ่วเอ๋อ”
“ทำกับข้าวเสร็จรึยังน่ะ?” ปฏิกิริยาแรกของแม่เฒ่าจางไม่ใช่โกรธ แต่ให้รีบกิน กินหมดก่อนแม่โจวกลับมายิ่งดี
จางอวี่หมินมีท่าทางขยันอย่างหาดูได้ยาก ยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ
แม่เฒ่าจางมองมันฝรั่งตุ๋นเนื้อและบอกยิ้ม ๆ “ต้าเหอ ครั้งนี้เจ้าคงเหนื่อยแย่ ข้าตั้งใจซื้อเนื้อมาทำ เจ้ากินเยอะ ๆ เลยนะ”
จางต้าเหออ้วนกว่าจางต้าหูเล็กน้อย ผิวก็ขาวกว่านิดหน่อย เขารู้จักเอาใจยายจางมากกว่าจางต้าหู
เวลานี้เขาเอาเหรียญทองแดงพวงหนึ่งออกจากแขนเสื้อด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม วางบนโต๊ะเสียงดังเคร้ง
มองผ่าน ๆ ก็เห็นว่ามีประมาณ 80 เหรียญเป็นอย่างต่ำ!
แม่เฒ่าจางอารมณ์ดีขึ้นมาในบัดดล “ต้าเหอ แม่ว่าแล้วว่าเจ้าต้องเก่ง!”
จางต้าหูเห็นอย่างนั้นก็เอ่ยเสียงทุ้ม “พอทำงานในไร่เสร็จแล้วข้าก็จะออกไปหางานทำนะขอรับ”
แม่เถาถลึงตาใส่จางต้าหู “เช่นนั้นเจ้าก็ต้องมีฝีมือให้เท่าพี่สามของเจ้าสิ”
พูดไปแม่เถาก็เรียกสือโถว “สือโถว แม่หาเนื้อให้กิน เจ้าอยากให้พ่อเจ้าหาเงินซื้อเนื้อให้เจ้ากินไม่ใช่เหรอ ครั้งนี้กินให้พอเลยนะ”
พูดไปแม่เถาก็ไปหา
