ของแบบนี้เอาให้เด็ก ๆ กินก็ต้องดีอยู่แล้ว จึงมองแม่หลิวอย่างอิจฉา คิดไปว่าเป็นเพราะแม่หลิวขอโทษจางซิ่วเอ๋อ ถึงได้ถูกปฏิบัติด้วยดีแบบนี้
ส่วนสตรีอายุน้อยเหรอ? พวกนางก็เกิดละโมบอยากกินบ้างเหมือนกัน จึงย่อมมีความคิดเดียวกับบรรดาสตรีสูงวัย
เวลานี้พวกนางได้กินไก่ย่างของจางซิ่วเอ๋อไปแล้ว จึงโกรธจางซิ่วเอ๋อไม่ลง และเริ่มส่งเสียงกันจ้อกแจ้ก
“ซิ่วเอ๋อ จะว่าไปแล้ว ช่วงนี้ข้าก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเจ้าในหมู่บ้านเยอะเหมือนกันนะ…..”
“เฮ้อ เจ้าอายุแค่นี้คงลำบากน่าดู ไม่รู้ว่าใครกันที่เลวทรามปล่อยข่าวแบบนี้ออกมา”
“วันนั้นที่ใต้ต้นหวายฉู่ ข้าได้ยินแม่ม่ายหลิวพูด!”
“อ๊า! ข้าก็ได้ยินจากแม่ม่ายหลิว”
“เหอะ คงไม่ใช่ว่าซิ่วเอ๋อมีปัญหากับแม่ม่ายหลิวหรอกนะ จะว่าไปก็ใช่ กุ๊ยพวกนั้นมีสัมพันธ์กับซิ่วเอ๋อหรือเปล่าข้าไม่แน่ใจ แต่ข้าแน่ใจว่าพวกนั้นมีสัมพันธ์กับแม่ม่ายหลิวแน่ ๆ!”
“ที่กุ๊ยพวกนั้นพูดกันเป็นตุเป็นตะ หรือว่าเพราะโดนแม่ม่ายหลิวสั่งมา?”
“เป็นไปได้สูงมาก! คำนินทาพวกนี้มาจากพวกเขาเป็นกลุ่มแรกเลยล่ะ!”
จางซิ่วเอ๋อนั่งอยู่ตรงนั้นฟังสตรีพวกนี้พูดกันคนละคำสองคำและเล่าต้นสายปลายเหตุออกมาทั้งหมด แล้วนางก็รู้สึกในบัดดลว่าตัวเองทำถูกแล้วที่เลี้ยงไก่ย่างพวกนาง
นางเองก็ไม่งก เก็บขนมบัวลอยหยดน้ำไว้แค่ 3 ลูก ที่เหลือแบ่งให้คนอื่นหมด
ทุกคนที่ได้ประโยชน์จากจางซิ่วเอ๋อต่างก็แช่มชื่นในใจ และรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อน่าจะโดน
