บทที่ 81 ซื้อใจ
ตอนนี้นางกินฟรีอยู่ จะกล้าขออาหารอีกได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อจึงได้แค่คิดในใจว่าเข้าเมืองในคราวหน้าต้องพกตำลึงมาเยอะหน่อย จะได้ซื้อของดีกลับไปให้ทุกคนกินแต่เถ้าแก่เป็นพวกฉลาดเฉลียว เห็นท่าทางจางซิ่วเอ๋อก็พอเดาออก จึงบอกด้วยรอยยิ้ม “เจ้าน่ะกินให้สบายใจเถอะ ข้าให้คนไปเตรียมอาหารกล่องแล้ว ถึงเวลาเจ้าค่อยเอากลับไปให้คนที่บ้านกิน”ในเมื่อตกลงซื้อขายกันแล้ว เขาจะเย็นชากับจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ ตอนนี้เขาคิดแค่จะซื้อใจจางซิ่วเอ๋อ นางจะได้ขายเครื่องเทศให้เขาแค่เจ้าเดียวก่อนจางซิ่วเอ๋อจะไป ทั้งสองก็สนิทสนมขนาดเรียกเป็นพี่เป็นน้องกันทีเดียวจางซิ่วเอ๋อรู้แล้วว่าเถ้าแก่มีแซ่เฉียน ชื่อเฉียนซานเหลี่ยงเถ้าแก่เฉียนจะให้รถม้าไปส่งจางซิ่วเอ๋อ แต่จางซิ่วเอ๋อยังไม่อยากให้เถ้าแก่เฉียนรู้ว่าบ้านตัวเองอยู่ที่ไหนตอนนี้ จึงใส่ของที่ตัวเองซื้อมาไว้ในตะกร้าไผ่ อีกมือหิ้วกล่องอาหารและกลับไปเองจางซิ่วเอ๋อตั้งใจเดินไปรอบ ๆ พอรู้สึกว่าไม่มีใครตามตัวเองมาจริง ๆ จึงเดินไปทางประตูเข้าเมืองการกินข้าวที่อิ๋งเค่อจวีใช้เวลาไปไม่น้อย เวลานี้เฒ่าหลี่ก็เทียมรถลากกับวัวเรียบร้อย ตั้งใจจะกลับหมู่บ้านก่อนฟ้ามืดบนรถม้าเป็นคนกลุ่มเดียวกับขามา พอเห็นจางซิ่วเอ๋อกลับมาพร้อมทั้งถุงเล็กถุงใหญ่ โดยเฉพาะกล่องอาหารโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีที่เด่นเป็นสง่านั้น ทุกคนก็ตาโตอ้าปากค้างกันหมดสุดท้ายมีหญิงคนหนึ่งถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ซิ่วเอ
