๋อ เจ้าไปซื้ออาหารที่อิ๋งเค่อจวีเหรอ?”จางซิ่วเอ๋อจำคนผู้นี้ได้ นางคนนี้ชื่อกู่อวี๋ เดิมอยู่ในหมู่บ้านชิงสือ ตอนหลังได้แต่งงานกับครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านถึงแม้คนพวกนี้จะพูดจากันด้วยน้ำเสียงแปร่ง ๆ แต่อย่างไรเสียก็ไม่ได้ทะเลาะกัน ตอนนี้คงถามเพราะอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น จางซิ่วเอ๋อจึงตอบยิ้ม ๆ “วันนี้ข้าเข้าเมืองแล้วโชคดีได้เจอคนตระกูลเนี่ยเข้าน่ะจ้ะ”“เอ๊ะ! ตระกูลเนี่ยบ้านเจ้าของที่เหรอ?” มีคนอุทานขึ้นมาอย่างตกตะลึงจางซิ่วเอ๋อชี้ข้าวกล่องพลางกล่าวยิ้ม ๆ “ตระกูลเนี่ยบ้านเจ้าของที่น่ะสิ พวกเขาบอกว่าตอนคุณชายเนี่ยตายแต่งงานกับข้าแค่คนเดียว คงจะนึกสงสารข้าอยู่บ้าง ถึงได้เอาอาหารกล่องนี่ให้ข้า”“แล้วทำไมพวกเขาไม่รับเจ้าไปอยู่ด้วยล่ะ ถึงแม้เจ้าจะเป็นแม่ม่าย แต่บ้านสามียังอยู่…..” กู่อวี๋ถามอย่างไม่เข้าใจจางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ “ข้าเป็นคนดวงกินสามี แถมกินดวงคุณนายเฒ่าจนตายไปด้วย ต่อให้พวกเขาหายโกรธแล้วก็คงไม่ใช้ชีวิตกับข้าหรอก ที่ครั้งนี้ทำดีกับข้าก็คงเพราะอยากให้ข้าตั้งป้ายวิญญาณให้คุณชายเนี่ย”ทุกคนได้ฟังก็ถึงบางอ้อก็ว่าอยู่ ต่อให้จางซิ่วเอ๋อมีความสัมพันธ์กับพวกกุ๊ยในหมู่บ้าน ก็ไม่มีทางมีเงินซื้อของกินในอิ๋งเค่อจวีหรอกกุ๊ยพวกนั้นเป็นอย่างไรมีใครไม่รู้บ้าง? อย่างมากก็ให้เงินจางซิ่วเอ๋อไม่กี่เหรียญ ขนาดตัวเองยังไม่มีเงินเข้าอิ๋งเค่อจวีเลยที่จางซิ่วเอ๋อพูดก็สมเหตุสมผลจางซิ่วเอ๋อแค่ตอบตามน้ำไปเท่านั้
