น นางไม่อยากให้ใครรู้ข้อตกลงระหว่างตนกับโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวี ตอนนี้นางไม่มีความสามารถพอในการรักษาสูตรเครื่องเทศนี้ไว้ ถ้าคนพวกนี้รู้ว่าตัวเองมีของที่ขายได้เดือนละ 4 ตำลึงเงิน ก็ไม่รู้ว่าจะวางแผนอะไรบ้างแต่พอพูดออกไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็อดคิดหนักกว่าเดิมไม่ได้นางหรี่ตาเล็กน้อยวางแผนในใจ ตัวเองน่าจะตั้งป้ายวิญญาณให้ไอ้คนอายุสั้นตระกูลเนี่ยนั่นจริง ๆ เสียที แน่นอนว่าในใจนางไม่ได้เห็นคนอายุสั้นนั่นเป็นสามีจริง ๆ หรอกแต่ตอนนี้คนอายุสั้นนั่นเป็นเหมือนเกราะป้องกันให้นางได้การที่นางตั้งป้ายวิญญาณของคนอายุสั้นนั่นในบ้านก็เป็นการบอกคนพวกนี้ว่า ถึงแม้ตนจะเป็นแม่ม่ายแถมตระกูลเนี่ยยังไม่รับตัวกลับไป แต่พวกเขาก็ยังนับตนเป็นลูกสะใภ้อยู่ ไม่อย่างนั้นจะให้ตั้งป้ายวิญญาณทำไม?ถึงตอนนั้นคนพวกนั้นย่อมไม่กล้ามาหาเรื่องนางสุ่มสี่สุ่มห้าโดยเฉพาะพวกที่ชอบแต่งเรื่องที่ต้องเพลา ๆ ลงหน่อย พวกเขาไม่กลัวนางก็ต้องกลัวตระกูลเนี่ยบ้างแหละจางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่เลิศเลอสุด ๆถึงแม้คนอายุสั้นจะตายไปแล้ว แต่ต้นไม้ใหญ่อย่างตระกูลเนี่ยยังไม่ล้มนี่ โบราณว่าไว้ว่าใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นร่มเย็น ในเมื่อนางมีคุณลักษณะแบบนี้ก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์เสียหน่อยส่วนตระกูลเนี่ย เฮอะ! ต่อให้รู้แล้วจะทำไม?จะมาพังป้ายวิญญาณที่บ้านนางหรืออย่างไร?อย่างไรเสียนั่นก็เป็นป้ายวิญญาณของคนอายุสั้นนั่นนะ ต่อให้พวกเขาไม่ซาบซึ้ง ก
