ใส่ร้าย จึงทำท่าสนิทสนมกับจางซิ่วเอ๋อขึ้นมา
พอถึงที่ จางซิ่วเอ๋อก็ยิ้มหวาน “ครั้งหน้าถ้าข้าได้ของดีมาจะมาแบ่งทุกคนอีกนะ”
ทุกคนพากันลงจากรถลาก และทำทีมีน้ำใจกับจางซิ่วเอ๋อสุด ๆ
บางคนถึงกับเรียกให้จางซิ่วเอ๋อไปนั่งเล่นที่บ้าน “ซิ่วเอ๋อ ตอนเจ้าว่าง ๆ มาเที่ยวที่บ้านข้าได้นะ”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มรับ แต่ในใจก็รู้ว่าคนพวกนี้ก็แค่พูดไปอย่างนั้น ที่จริงยังระแวงเรื่องที่นางมีดวงกินสามีอยู่ ขืนไปบ้านคนพวกนั้นจริง ๆ อาจจะไม่ได้เข้าประตูบ้านด้วยซ้ำ
ครั้นจางซิ่วเอ๋อเห็นคนพวกนั้นลงรถไปหมดแล้ว ก็หันไปบอกเฒ่าหลี่ด้วยรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าท่านปู่ไปส่งข้าที่ข้างป่าได้หรือไม่เจ้าคะ?”เฒ่าหลี่เป็นคนดีใช้ได้ เขาพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”พอถึงที่ เฒ่าหลี่ก็ช่วยจางซิ่วเอ๋อขนของลงมา จางซิ่วเอ๋อยิ้มและยื่นน่องไก่กับขนมบัวลอยหยดน้ำให้เฒ่าหลี่ “เมื่อกี้ท่านปู่ขับรถอยู่จึงไม่สะดวกกิน ข้าเก็บไว้ให้น่ะเจ้าค่ะ”เฒ่าหลี่อึกอักขึ้นมา “ตาแก่อย่างข้ากินของดีแบบนี้ไปทำไมกัน เจ้ารีบเอากลับบ้านไปให้ชุนเถากินเถอะ”จางซิ่วเอ๋อชี้กล่องอาหารและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในนี้มีของอร่อยอย่างอื่นพอให้ชุนเถาได้กินอีกเยอะเลยเจ้าค่ะ”พูดจบจางซิ่วเอ๋อก็ยัดของกินให้เฒ่าหลี่อย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ “ท่านถือดี ๆ นะ อย่าให้มันเปื้อนเสื้อล่ะ”เฒ่าหลี่รีบรับไว้ นึกซาบซึ้งในใจจางซิ่วเอ๋อเลือกเก็บที่ดี ๆ ไว้ให้เขา คนไม่รู้ต่างนึกว่านางเก็บไว้ให้ชุนเถาพอส่งเฒ่าหลี่เสร
