็จ จางซิ่วเอ๋อก็หอบของเข้าบ้านชุนเถารอจนร้อนใจหมดแล้ว เพราะจางซิ่วเอ๋อบอกชุนเถาว่าจะกลับประมาณเที่ยง แต่นี่มันได้เวลาอาหารเย็นแล้วจางซิ่วเอ๋อเอาของจากในกล่องอาหารออกมาพลางบอก “กับข้าวยังไม่เย็น มื้อเย็นเรากินของพวกนี้แหละ เดี๋ยวเรียกซานหยากับท่านแม่มากินข้าวด้วย”จางชุนเถามองอาหารชั้นเยี่ยมแต่ละจานอย่างตกตะลึง ช่วงนี้นางได้กินของดี ๆ ไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นอาหารมากมายขนาดนี้มาก่อนนางนับอาหาร และนับได้ทั้งหมดแปดอย่าง ที่จริงมีทั้งหมดสิบอย่าง แต่จางซิ่วเอ๋อให้คนอื่นไปสองอย่างและไม่คิดจะบอกจางชุนเถา กลัวว่าจางชุนเถารู้แล้วจะปวดใจจางชุนเถาเห็นมีจานเปล่าสองจานก็ไม่ได้ถามอะไร นึกว่าจางซิ่วเอ๋อกินเอง“พี่ ซื้ออาหารมาทำไมเยอะขนาดนี้ ข้าดูแล้วอาหารพวกนี้มาจากโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีนี่ อาหารพวกนี้ไม่ถูกเลยนะ พี่คงไม่ได้ใช้ตำลึงที่ได้จากการขายเครื่องเทศไปหมดแล้วใช่ไหม ไม่สิ ต่อให้ใช้หมดก็ไม่น่าจะซื้อของได้มากขนาดนี้” จางชุนเถารู้ว่าวันนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้พกตำลึงเงินออกไปจางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ของพวกนี้ทางอิ๋งเค่อจวีให้มา ชุนเถา หลังจากนี้เราไม่ต้องกลัวว่าจะลำบากกันแล้วนะ อิ๋งเค่อจวีจะซื้อเครื่องเทศเดือนละ 4 ห่อ ให้เราทั้งหมด 4 ตำลึงเงิน”จางชุนเถาอ้าปากกว้างอย่างไม่กล้าจะเชื่อ “หลังจากนี้…..ทุกเดือน…. 4 ตำลึงเงินเลยเหรอ?”จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง “มีทุกเดือนเลยล่ะ เพราะฉะนั้นหลังจากนี้เจ้าไม่ต
