้องกลัวว่าบ้านเราจะไม่มีอะไรกินแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เจ้าต้องทำที่สุดคือกินให้เยอะ ๆ บำรุงตัวเองให้มีเนื้อมีหนัง ไว้พี่จะหาบ้านสามีดี ๆ ให้”จางชุนเถาหน้าแดง เมินเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อพูดถึงหาสามี และเอ่ยขึ้น “นี่เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง เราต้องเรียกท่านแม่กับน้องมากินข้าว”แต่แล้วจางชุนเถาก็ทำหน้าเศร้าขึ้นมา “แต่ท่านย่าเราจะยอมให้ท่านแม่กับน้องมาง่าย ๆ เหรอ”จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “เราเป็นลูกของท่านแม่ ท่านแม่จะมาเยี่ยมเราบ้างไม่ได้เหรอ? ข้าไม่เคยได้ยินนะว่ามีกฎห้ามคนเป็นแม่มาเยี่ยมลูกสาวแท้ ๆ ด้วย”“พี่นี่เก่งจริง ๆ บ้านเรามีแค่พี่ที่ไม่กลัวท่านย่า งั้นรีบไปเรียกพวกแม่มากินข้าวเถอะ เดี๋ยวอาหารเย็นหมดจะไม่ดี” ชุนเถามองอาหารโอชะเต็มโต๊ะ รู้สึกอยากจะกินเสียเดี๋ยวนี้……………………………………
ครั้นจางซิ่วเอ๋อเห็นคนพวกนั้นลงรถไปหมดแล้ว ก็หันไปบอกเฒ่าหลี่ด้วยรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าท่านปู่ไปส่งข้าที่ข้างป่าได้หรือไม่เจ้าคะ?”
เฒ่าหลี่เป็นคนดีใช้ได้ เขาพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”
พอถึงที่ เฒ่าหลี่ก็ช่วยจางซิ่วเอ๋อขนของลงมา จางซิ่วเอ๋อยิ้มและยื่นน่องไก่กับขนมบัวลอยหยดน้ำให้เฒ่าหลี่ “เมื่อกี้ท่านปู่ขับรถอยู่จึงไม่สะดวกกิน ข้าเก็บไว้ให้น่ะเจ้าค่ะ”
เฒ่าหลี่อึกอักขึ้นมา “ตาแก่อย่างข้ากินของดีแบบนี้ไปทำไมกัน เจ้ารีบเอากลับบ้านไปให้ชุนเถากินเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อชี้กล่องอาหารและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในนี้มีของอร่อยอย่างอื่นพอให
