้ชุนเถาได้กินอีกเยอะเลยเจ้าค่ะ”
พูดจบจางซิ่วเอ๋อก็ยัดของกินให้เฒ่าหลี่อย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ “ท่านถือดี ๆ นะ อย่าให้มันเปื้อนเสื้อล่ะ”
เฒ่าหลี่รีบรับไว้ นึกซาบซึ้งในใจ
จางซิ่วเอ๋อเลือกเก็บที่ดี ๆ ไว้ให้เขา คนไม่รู้ต่างนึกว่านางเก็บไว้ให้ชุนเถา
พอส่งเฒ่าหลี่เสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็หอบของเข้าบ้าน
ชุนเถารอจนร้อนใจหมดแล้ว เพราะจางซิ่วเอ๋อบอกชุนเถาว่าจะกลับประมาณเที่ยง แต่นี่มันได้เวลาอาหารเย็นแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเอาของจากในกล่องอาหารออกมาพลางบอก “กับข้าวยังไม่เย็น มื้อเย็นเรากินของพวกนี้แหละ เดี๋ยวเรียกซานหยากับท่านแม่มากินข้าวด้วย”
จางชุนเถามองอาหารชั้นเยี่ยมแต่ละจานอย่างตกตะลึง ช่วงนี้นางได้กินของดี ๆ ไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นอาหารมากมายขนาดนี้มาก่อน
นางนับอาหาร และนับได้ทั้งหมดแปดอย่าง ที่จริงมีทั้งหมดสิบอย่าง แต่จางซิ่วเอ๋อให้คนอื่นไปสองอย่างและไม่คิดจะบอกจางชุนเถา กลัวว่าจางชุนเถารู้แล้วจะปวดใจ
จางชุนเถาเห็นมีจานเปล่าสองจานก็ไม่ได้ถามอะไร นึกว่าจางซิ่วเอ๋อกินเอง
“พี่ ซื้ออาหารมาทำไมเยอะขนาดนี้ ข้าดูแล้วอาหารพวกนี้มาจากโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีนี่ อาหารพวกนี้ไม่ถูกเลยนะ พี่คงไม่ได้ใช้ตำลึงที่ได้จากการขายเครื่องเทศไปหมดแล้วใช่ไหม ไม่สิ ต่อให้ใช้หมดก็ไม่น่าจะซื้อของได้มากขนาดนี้” จางชุนเถารู้ว่าวันนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้พกตำลึงเงินออกไป
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ของพวกนี้ทางอิ๋งเค่อจวีให้มา ชุนเถา หลังจากนี้
