เราไม่ต้องกลัวว่าจะลำบากกันแล้วนะ อิ๋งเค่อจวีจะซื้อเครื่องเทศเดือนละ 4 ห่อ ให้เราทั้งหมด 4 ตำลึงเงิน”
จางชุนเถาอ้าปากกว้างอย่างไม่กล้าจะเชื่อ “หลังจากนี้…..ทุกเดือน…. 4 ตำลึงเงินเลยเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง “มีทุกเดือนเลยล่ะ เพราะฉะนั้นหลังจากนี้เจ้าไม่ต้องกลัวว่าบ้านเราจะไม่มีอะไรกินแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เจ้าต้องทำที่สุดคือกินให้เยอะ ๆ บำรุงตัวเองให้มีเนื้อมีหนัง ไว้พี่จะหาบ้านสามีดี ๆ ให้”
จางชุนเถาหน้าแดง เมินเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อพูดถึงหาสามี และเอ่ยขึ้น “นี่เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง เราต้องเรียกท่านแม่กับน้องมากินข้าว”
แต่แล้วจางชุนเถาก็ทำหน้าเศร้าขึ้นมา “แต่ท่านย่าเราจะยอมให้ท่านแม่กับน้องมาง่าย ๆ เหรอ”
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “เราเป็นลูกของท่านแม่ ท่านแม่จะมาเยี่ยมเราบ้างไม่ได้เหรอ? ข้าไม่เคยได้ยินนะว่ามีกฎห้ามคนเป็นแม่มาเยี่ยมลูกสาวแท้ ๆ ด้วย”
“พี่นี่เก่งจริง ๆ บ้านเรามีแค่พี่ที่ไม่กลัวท่านย่า งั้นรีบไปเรียกพวกแม่มากินข้าวเถอะ เดี๋ยวอาหารเย็นหมดจะไม่ดี” ชุนเถามองอาหารโอชะเต็มโต๊ะ รู้สึกอยากจะกินเสียเดี๋ยวนี้
……………………………………
