บทที่ 80 เจรจาค้าขาย
พอเห็นจางซิ่วเอ๋อพยักหน้า เสี่ยวเอ้อก็มีรอยยิ้มสบายใจ มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าเขายืนเฝ้าทางเข้าเมืองมาหลายวันแล้ว ผิวคล้ำลงไม่น้อย แถมเถ้าแก่ยังดุด่าเขาเป็นประจำอีก เขาจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
ตอนนี้อุตส่าห์ได้เจอจางซิ่วเอ๋อแล้ว ถ้านางไม่กลับไปกับตน เขาคงได้ตกงานแน่
เขายังไม่ค่อยชอบใจจางซิ่วเอ๋อเท่าไรนัก แต่นาทีนี้เขากลับดีใจมากที่เชิญจางซิ่วเอ๋อไปที่โรงเตี๊ยมได้
ตอนมาถึงอิ๋งเค่อจวี เสี่ยวเอ้อก็วิ่งนำไปก่อน ครั้นจางซิ่วเอ๋อเดินเข้าไปข้างใน เถ้าแก่ก็เดินออกมารับแล้ว
“แม่นางเถาฮวา ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว พวกเราไปคุยกันด้านบนเถอะ” เถ้าแก่บอกด้วยรอยยิ้ม
ไม่นานนัก จางซิ่วเอ๋อก็มาอยู่ในห้องส่วนตัว เถ้าแก่สั่งให้คนเอาของหวานและน้ำชามาให้
แต่จางซิ่วเอ๋อกลับไม่ยอมดื่มชาและกินของหวาน เถ้าแก่ยังไม่ทันพูดให้รู้เรื่องเลย กินของคนอื่นอาจจะต้องทำสิ่งตอบแทน
“ไม่ทราบว่าท่านเรียกข้ามาครั้งนี้มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อยิ้มแป้น
ที่จริงจางซิ่วเอ๋อรู้จากปากเสี่ยวเอ้อหมดแล้วว่าเถ้าแก่เรียกตัวเองมาทำไม แต่เวลานี้นางไม่ยอมพูด นางจะให้เถ้าแก่ทวนอีกรอบ
เถ้าแก่ยิ้มกว้าง “คืออย่างนี้แม่นางเถาฮวา เครื่องเทศที่เจ้าขายให้คราวก่อน ข้าให้คนผสมในอาหารตามวิธีที่เจ้าบอก ทำเป็นเล่นไป! ไม่ว่าจะเนื้อหรือผัก พอใส่เครื่องเทศของเจ้าไปด้วยแล้วรสชาติเปลี่ยน อร่อยขึ้นน่ะ”
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “ดีแล้วเจ้าค่ะ ข