บทที่ 79 คำนินทา
พูดมาถึงตรงนี้ จวี๋ฮวาก็พลันอธิบายกระอึกกระอักเล็กน้อย “ข้าไม่ได้จะเย้ยหยันเจ้านะ ข้าเพียงคิดว่าเราสองคนสนิทกัน ถ้าเรื่องนี้ไม่เป็นความจริงก็ดีแล้ว แต่ถ้าจริง ข้าว่าเจ้าเลิกคบค้ากับคนพวกนั้นดีกว่า มันไม่ดีกับตัวเจ้า”
คำพูดของจวี๋ฮวาทำเอาจางซิ่วเอ๋อจับต้นชนปลายไม่ถูก ถามกลับด้วยความงุนงง “จวี๋ฮวา นี่มันเรื่องอะไรกัน? ข้าไม่เห็นเข้าใจเลย”
จวี๋ฮวาได้ฟังก็มีดวงตาเป็นประกาย พูดอย่างดีใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น ต้องเป็นแค่คำนินทาของคนพวกนั้นแน่ ๆ”
“นินทาอะไร?” จางซิ่วเอ๋อพอจับใจความได้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับตนเอง แต่จะเป็นเรื่องอะไรนั้นนางยังงงอยู่
จวี๋ฮวาพูดใส่อารมณ์ “มีคนบอกว่าเจ้าใช้เรือนร่างแลกเงินของพวกเขา”
นางพูดเสร็จแล้วก็หน้าแดง รู้สึกไม่ดีเลยที่เรื่องแบบนี้ต้องออกจากปากตน
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็อึ้ง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงจะได้สติ “ใครเป็นคนพูด?”
จวี๋ฮวาเอ่ย “สองสามวันมานี้ข้าไปซักผ้าแถวแม่น้ำ ข้าก็ได้ยินคนพูดกัน พูดกันเป็นตุเป็นตะเลยล่ะ บอกว่าหลี่เอ้อร์ หวังหมาจือในหมู่บ้านเคยให้เงินเจ้าทั้งนั้น…..”
จางซิ่วเอ๋อกุมขมับ รู้สึกเหมือนโดนอสนีบาต! ความสามารถในการสร้างเรื่องใส่ร้ายของชาวบ้านชิงสือนี่สุดยอดจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจแรง เอ่ยขึ้น “ขอบคุณนะจวี๋ฮวาที่บอกเรื่องนี้กับข้า แล้วก็ขอบคุณที่เชื่อข้าด้วย”
“ซิ่วเอ๋อ ทำไมเจ้านิ่งเฉยได้ขนาดนี้ล่ะ?” จวี๋ฮวามองจางซิ่
