ะ”
“แม่นางเถาฮวา เจ้าตกลงกับเถ้าแก่แล้วไม่ใช่หรือว่าจะไปอิ๋งเค่อจวี ข้ารู้ว่าที่เจ้าไปโรงเตี๊ยมฝูหยวนเพราะคราวก่อนข้าล่วงเกินเจ้า แต่เจ้าโปรดมีเมตตา เจ้าเป็นคนดีจิตใจกว้างขวาง อย่าถือสาข้าเลยนะ” เสี่ยวเอ้อพูดอย่างขมขื่น
จางซิ่วเอ๋อมองเสี่ยวเอ้ออย่างไม่เข้าใจ “นี่มันเรื่องอะไรกัน”
เสี่ยวเอ้อรีบบอก “คืออย่างนี้ เครื่องปรุงที่เจ้าขายให้ร้านเราคราวก่อนใช้ดีมาก เถ้าแก่ของเราอยากคุยเรื่องซื้อขายกับเจ้า แต่ช่วงนี้เจ้าไม่มาเลย เขาจึงสั่งข้าให้เฝ้าหน้าทางเข้าเมืองไว้ ในที่สุดวันนี้ก็เจอเจ้า”
จางซิ่วเอ๋อมองเขาอย่างไม่พอใจและเอ่ยคาดคั้น “เมื่อครู่เจ้าเป็นคนสะกดรอยตามข้ามาเหรอ?”
เสี่ยวเอ้อรีบบอก “ข้าไม่ได้สะกดรอยตามเจ้า ข้าเดินอยู่ข้างหลังเจ้าอย่างเปิดเผยตลอด แค่ยังคิดไม่ออกว่าจะขอโทษเจ้าอย่างไรดี”
เห็นเสี่ยวเอ้อทำท่าพร้อมโดนดุด่าทุบตี จางซิ่วเอ๋อก็รู้แล้วว่าไม่มีอันตราย นางจึงแอบโล่งใจ ตอนแรกนึกว่าตัวเองไปมีเรื่องกับใครไว้เสียอีก
ที่ไหนได้ครั้งก่อนทางโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีซื้อเครื่องปรุงไปแล้วใช้ดี จึงอยากซื้อเพิ่ม
ซึ่งเรื่องนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของจางซิ่วเอ๋อ
การขายเครื่องปรุงให้อิ๋งเค่อจวีตัดปัญหาไปได้เยอะจริง ๆ อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปเสนอขายที่โรงเตี๊ยมฝูหยวน แถมยังได้ราคาที่น่าพอใจกว่า แต่ถึงอย่างนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ยังไม่มั่นใจเท่าไรนัก
นางจึงถามลองเชิง “ไม่ทราบว่าคุณชายฉินกินอาหารที่ใส่เครื่อง
