รงนี้ แม่ม่ายหลิวก็หน้าแดงขึ้นมา ไม่ใช่ด้วยความเขินอายเพราะคิดถึงเรื่องแบบนั้น คนแบบนางมียางอายเสียที่ไหน แต่แดงเพราะโมโหต่างหาก
ท่านหมอเมิ่งเห็นแม่ม่ายหลิวในตอนนี้เอง
ในสายตาท่านหมอเมิ่ง แม่ม่ายหลิวในตอนนี้มีเศษหญ้าติดเต็มศีรษะ หน้าแดงเล็กน้อย กำลังมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง
ท่านหมอเมิ่งกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที นึกว่าตัวเองมาเจอเรื่องพรรค์นั้นของแม่ม่ายหลิวและคนอื่น ไม่อย่างนั้นคนดี ๆ จะออกมาจากโพรงหญ้าได้อย่างไรกัน
ปกติเขาหลบหน้าแม่ม่ายหลิวราวกับนางเป็นอสรพิษเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เวลานี้เขายิ่งเร่งฝีเท้าจากไป ทำเหมือนตัวเองไม่เห็นแม่ม่ายหลิว
ท่านหมอเมิ่งไม่เหมือนพวกหญิงปากมาก เห็นอะไรก็อยากสอดไปทั่ว ตอนนี้เขารู้สึกเพียงกระอักกระอ่วนและไม่สบายใจ
แต่พอท่านหมอเมิ่งไป แม่ม่ายหลิวยิ่งรู้สึกว่าเขามีพิรุธ
“นังจางซิ่วเอ๋อ ดูไม่ออกเลยนะว่าเจ้าเป็นนังปีศาจจอมยั่วยวน!” แม่ม่ายหลิวมองทางบ้านผีสิงอย่างโกรธแค้น นางหมายตาท่านหมอเมิ่งผู้แสนดีมานานแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้กินเลย
นางคิดจะใช้ชีวิตร่วมกับท่านหมอเมิ่งจริง ๆ หรือต่อให้ไม่สามารถอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยตลอดรอดฝั่งได้ แต่ถ้าได้เสพสุขด้วยกันสักครั้งก็ยังดี
แต่คำขอสองข้อนี้ของแม่ม่ายหลิวไม่มีข้อไหนเป็นจริง พอตอนนี้ได้เห็นจางซิ่วเอ๋อจับหมอเมิ่งอยู่หมัดได้ง่ายดายเพียงนี้ แม่ม่ายหลิวจะรู้สึกดีได้อย่างไร? นางเกิดความแค้นต่อจางซิ่วเอ๋อขึ้นมา
วันต่อ ๆ ม
