บทที่ 77 เลี้ยงข้าว
ประเด็นคือนางมีปมในใจลึก ๆ เพราะแม่เฒ่าจาง ถ้าแม่โจวหรือแม่เถากล้าเอาของให้คนอื่นโดยพลการ แม่เฒ่าจางต้องโวยวายแน่ ๆ
ต่อให้แม่สามีคนอื่นไม่ดีกับลูกสะใภ้นัก แต่ก็มีส่วนน้อยที่เข้มงวดขนาดแม่เฒ่าจาง
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้านก็ไปตุ๋นถั่วฝักยาว แล้วก็ผัดเห็ด บวกกับผัดผักป่า กินกับหมั่นโถว ถือว่าโอชะอยู่
ท่านหมอเมิ่งเห็นเห็ดแล้วอึ้งนิดหน่อย “เห็ดพวกนี้บางชนิดมีพิษนะ คนทั่วไปแยกไม่ได้หรอก!”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้สึกถึงความชื่นชมในน้ำเสียงของท่านหมอเมิ่ง นึกว่าเขาไม่กล้ากินจึงรีบบอก “ของพวกนี้ไม่มีพิษหรอกเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งกินไปคำหนึ่งทั้งรอยยิ้มแล้ว เขาเอ่ยยิ้ม ๆ “ข้าเองก็รู้จักเห็ด แต่ทุกครั้งที่ขึ้นเขาก็เพื่อหายาทั้งนั้น น้อยครั้งนักที่จะเอามากิน”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็เบาใจลง ท่านหมอเมิ่งเป็นหมอนะ ของบนเขานี้ชนิดไหนมีพิษชนิดไหนไม่มีพิษ เขาจะแยกไม่ออกได้อย่างไรกัน ตัวเองนี่คิดมากไปจริง ๆ
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อเลี้ยงข้าวท่านหมอเมิ่งที่บ้าน
พูดถึงแค่แม่หลิน ข้าวเที่ยงยังไม่กินก็วิ่งไปที่ต้นหวายฉู่
แม่ม่ายหลิวแทบจะอยู่ที่นั่นทุกครั้งที่ว่าง พิงต้นไม้อ่อยคนอื่นทุกวัน ถ้าเป็นปกติแม่หลินจะเกลียดแม่ม่ายหลิวมาก แต่วันนี้เมื่อแม่หลินเห็นแม่ม่ายหลิวยืนพิงต้นไม้ในชุดกระโปรงยาวพร้อมเสื้อนอกสีแดง นางก็เดินเข้าไปอย่างฉับไวอย่างกับเห็นคนในครอบครัว
แม่ม่ายหลิวตกใจนิดหน่อย แ
