ม่หลินมาหานางทำไม? นางไม่ได้ทำอะไรให้แม่หลินเลยนะ…..
หรือว่าแม่หลินรู้เรื่องคราวก่อนที่สวี่อวิ๋นซานเดินผ่านทางนี้แล้วนางส่งสายตาทอดสะพานให้สวี่อวิ๋นซานกัน?
พอคิดมาถึงตรงนี้แม่ม่ายหลิวก็ยืนหลังตรงวางท่า ถ้าแม่หลินจะมาหาเรื่องทะเลาะนางก็ไม่กลัว!
แต่ใครจะรู้ แม่หลินยังไม่ถึงตัวนางก็เรียกอย่างสนิทสนมเสียแล้ว “น้องหลิว!”
แม่ม่ายหลิวหน้าเสีย เรียกกันเสียสนิทเชียว แต่แม่ม่ายหลิวได้ยินแล้วไม่ดีใจหรอกนะ นางยังสาวอยู่ ถ้าแม่หลินเรียกน้องก็เหมือนกับว่านางแก่น่ะสิ
นางจึงส่งยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มกลับ “โอ๊ย ที่แท้ก็คนบ้านหลินนี่เอง”
แม่หลินยิ้มและเข้ามาใกล้ ราวกับไม่รู้สึกถึงท่าทางห่างเหินของแม่ม่ายหลิว “น้องหลิว เจ้าทำอะไรอยู่เหรอ?”
แม่ม่ายหลิวนึกในใจ วันนี้ท่าทางของแม่หลินต่างกับปกติมาก นี่ถ้าเป็นปกติ แม่หลินไม่อยากมองนางด้วยซ้ำ
ไม่ทันที่แม่ม่ายหลิวได้ถามสิ่งที่ตัวเองกังขาออกไป แม่หลินก็พูดต่อ “น้องหลิว พวกเราเป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้านมาก็หลายปีแล้ว พี่สาวอย่างข้าเป็นห่วงเจ้าจากใจจริง แต่ข้าเป็นคนโง่ไม่รู้จักพูดจา ไม่รู้ว่าจะบอกอย่างไร เจ้าอย่าถือสานะ”
แม่ม่ายหลิวมองแม่หลินอย่างระแวง ไม่รู้ว่าแม่หลินเป็นอะไรไป คงไม่ได้โดนผีสิงหรอกใช่ไหม?
แม่หลินชะงักนิดหน่อย ก่อนจะบอกด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ “วันนี้พี่สาวเห็นบางอย่าง เลยคิดในใจว่าถ้าไม่บอกเจ้าคงรู้สึกผิดต่อเจ้า”
แม่ม่ายหลิวถามอย่างสงสัย “เรื่องอะไร?”
แม่ห
