า จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ออกไปไหน อยู่บ้านทำเครื่องเทศของตัวเอง และไปลงแหครอบสองหน จับปลาได้นิดหน่อย เอาไว้รอเวลาไปขายในตัวเมืองทีเดียว
วันหนึ่งก่อนมื้ออาหารเย็น จางซิ่วเอ๋อก็เตรียมของที่จะเอาเข้าเมืองเสร็จหมดแล้ว
นางเลือกปลาขนาดใหญ่หน่อยจากปลาทั้งหมด ปลาสองตัวนี้มีน้ำหนักรวมกันได้ 4 ชั่ง
นางนำปลาไปใส่ตะกร้าไว้อย่างดี และหิ้วตะกร้าไปที่บ้านจวี๋ฮวา
ครั้งก่อนที่ไปเอาถั่วฝักยาวจากบ้านจวี๋ฮวายังไม่ได้ตอบแทนเลย
แม่สามีและสามีของจวี๋ฮวาไปทำไร่ยังไม่กลับมา ตอนพลบค่ำแดดไม่แรง ฟ้ายังไม่มืด คนที่ชอบความร่มเย็นต่างชอบออกมาทำงานกันเวลานี้
จวี๋ฮวาเห็นจางซิ่วเอ๋อมาก็ส่งรอยยิ้มสนิทสนม คราวนี้เรียกจางซิ่วเอ๋อเข้ามาถึงในตัวบ้าน
จวี๋ฮวาเอ่ย “ถั่วฝักยาวบ้านข้ากินกันไม่หมดหรอก เดี๋ยวตอนเจ้าไปเด็ดไปเพิ่มได้เลยนะ”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ไม่ต้องหรอก ที่ข้ามาครั้งนี้ข้าเอาของมาให้เจ้า จะกล้าเอาของไปอีกได้อย่างไร”
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็เลิกผ้าบนตะกร้าตัวเองออก และพูดยิ้ม ๆ “ปลานี่ยังไม่ตาย เจ้ารีบเอากะละมังมาใส่เร็ว”
จวี๋ฮวามองปลาตัวใหญ่สองตัวด้วยความทึ่ง “ซิ่วเอ๋อ เจ้าเอาปลามาจากไหน”จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “ข้าจับมาจากในแม่น้ำ”ใคร ๆ ก็รู้เรื่องที่ในแม่น้ำมีปลา แต่การจับปลาไม่ใช่เรื่องง่าย ในน้ำมีตะไคร่ไม่น้อย การหว่านแหก็ไม่ใช่เรื่องง่ายและการทำแหสักปากก็ไม่ถูก จึงเห็นคนจับปลามากินได้ไม่บ่อยนักปลาที่ทุกคนกิน ส่วนใหญ่
