ซื้อมาจากในเมือง นางไม่ค่อยเชื่อว่าจางซิ่วเอ๋อจะจับปลานี่มาจากแม่น้ำ แต่ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่จับปลามาจากแม่น้ำแล้วจะไปเอาปลามาจากไหนอีก?วันนี้นางไม่ได้ยินว่าจางซิ่วเอ๋อเข้าเมืองแต่อย่างใดอีกอย่างถ้าพวกชาวบ้านไม่มีเรื่องใหญ่จริง ๆ ใครจะซื้อปลากิน? ปลาพวกนี้นอกจากราคาไม่ถูกแล้ว เนื้อสัมผัสก็ยังไม่อร่อยเท่าเนื้อหมู ถ้าบ้านไหนกล้าใช้เงินกับของกิน ต้องซื้อเนื้อหมูอยู่แล้วท้ายที่สุดนางจึงเชื่อว่าจางซิ่วเอ๋อจับปลามาเอง“ซิ่วเอ๋อ เจ้านี่เก่งจริง ๆ ปลานี่จับไม่ง่ายเลยนะ” จวี๋ฮวาพูดชมจางซิ่วเอ๋อบอกปัด “ปกติก็ไม่ได้โชคดีแบบนี้หรอก วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร โชคเข้าข้างเสียอย่างนั้น”“ข้าต้องกลับไปทำกับข้าวอีก ปลานี่เจ้าเก็บไว้กินนะ” จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆจวี๋ฮวารีบบอก “ของมีมูลค่าแบบนี้ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก”จางซิ่วเอ๋อกะพริบตา “เพื่อนบ้านไปมาหาสู่กันก็สมควรแล้ว ถ้าเจ้าไม่รับปลาของข้า ครั้งหน้าบ้านข้าผักหมดข้าไม่กล้ามาเด็ดที่บ้านเจ้าแล้วนะ”จวี๋ฮวาได้ยินก็จับมือจางซิ่วเอ๋อไว้และตีมือเบา ๆ “ข้าล่ะกลัวเจ้าจริง ๆ ตอนเจ้ายังอยู่ในเรือนข้าไม่เห็นเคยได้ยินเลยว่าเจ้าพูดเก่งขนาดนี้”จวี๋ฮวาเอากะละมังมาใส่ปลา ในใจนางนั้นชื่นมื่นอยู่ คิดไปว่าวันนี้พวกผู้ชายในบ้านและแม่สามีทำงานมาทั้งวัน ถ้านางทำกับข้าวที่มีเนื้อด้วยก็คงดีปลาตัวใหญ่สองตัว แล้วก็ถั่วฝักยาว พอให้ทุกคนกินจนอิ่มจวี๋ฮวามองปลาสองตัวนั้น และยิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าจ
