างซิ่วเอ๋อเป็นคนจริงใจ นางก็แค่ให้ถั่วฝักยาวจางซิ่วเอ๋อนิดหน่อยเท่านั้น แต่จางซิ่วเอ๋อกลับตอบแทนด้วยของมีมูลค่าขนาดนี้พอเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อจะไปแล้ว จวี๋ฮวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ปริปาก “ซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าเพิ่งรีบไป ข้าขอคุยอะไรด้วยหน่อย”จางซิ่วเอ๋อมองจวี๋ฮวาอย่างแปลกใจ “เรื่องอะไรเหรอ? ทำไมต้องทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย?”จวี๋ฮวาอึกอัก “ซิ่วเอ๋อ ช่วงนี้เจ้าได้ยินเรื่องที่คนบางกลุ่มในหมู่บ้านพูดกันไหม?”จางซิ่วเอ๋อส่ายหัว “ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยได้มาที่หมู่บ้านเลย”ซานหยามาหานางทุกวัน แต่นางก็ไม่เห็นซานหยาพูดอะไรแปลก ๆ นะจวี๋ฮวาเงยหน้า มองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณาและถาม “ซิ่วเอ๋อ เจ้ามีความสัมพันธ์กับคนพวกนั้นจริง ๆ เหรอ?”……………………………………………
จวี๋ฮวามองปลาตัวใหญ่สองตัวด้วยความทึ่ง “ซิ่วเอ๋อ เจ้าเอาปลามาจากไหน”
จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ “ข้าจับมาจากในแม่น้ำ”
ใคร ๆ ก็รู้เรื่องที่ในแม่น้ำมีปลา แต่การจับปลาไม่ใช่เรื่องง่าย ในน้ำมีตะไคร่ไม่น้อย การหว่านแหก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
และการทำแหสักปากก็ไม่ถูก จึงเห็นคนจับปลามากินได้ไม่บ่อยนัก
ปลาที่ทุกคนกิน ส่วนใหญ่ซื้อมาจากในเมือง นางไม่ค่อยเชื่อว่าจางซิ่วเอ๋อจะจับปลานี่มาจากแม่น้ำ แต่ถ้าจางซิ่วเอ๋อไม่จับปลามาจากแม่น้ำแล้วจะไปเอาปลามาจากไหนอีก?
วันนี้นางไม่ได้ยินว่าจางซิ่วเอ๋อเข้าเมืองแต่อย่างใด
อีกอย่างถ้าพวกชาวบ้านไม่มีเรื่องใหญ่จริง ๆ ใครจะซื้อปลากิน? ปลาพวกนี้นอกจ
