กับผู้ชายหลายคน ถ้าแม่ม่ายหลิวรู้เรื่องนี้ ไม่นานคนทั้งหมู่บ้านก็จะรู้หมด
“อะไรนะ? พี่เมิ่งให้ตำลึงกับจางซิ่วเอ๋อเหรอ?” แม่ม่ายหลิวยืนตัวตรงด้วยสีหน้าตะลึงและโกรธเกรี้ยว
ครั้งนี้นางเชื่อที่แม่หลินพูดแล้ว ไม่มีเหตุผลอื่น แต่ครั้งที่แล้วนางเห็นกับตาว่าท่านหมอเมิ่งไปช่วยรักษาจางชุนเถาที่บ้านผีสิง
ท่านหมอเมิ่งไม่ได้เกี่ยวดองอะไรกับสองพี่น้องนี้ และรู้ว่าสองพี่น้องไม่มีเงินอะไร ทำไมต้องเสี่ยงอันตรายไปที่นั่นด้วยล่ะ ไม่แน่นะสองคนนี้อาจจะมีอะไรมานานแล้วก็ได้
แม่ม่ายหลิวหน้าดำคร่ำเครียด สีหน้ามืดครึ้มลงเรื่อย ๆ
แม่หลินเหลือบมองแม่ม่ายหลิวพลางพูดด้วยสีหน้าปวดใจ “น้องสาวเอ๋ย ข้าบอกเรื่องนี้กับเจ้าแล้ว เจ้าลองชั่งน้ำหนักเอาเองแล้วกันนะ จางซิ่วเอ๋อนั่นสวยสู้เจ้าไม่ได้ แต่มีดีที่ความสาว ถ้าท่านหมอเมิ่งชอบจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ ไม่แน่นะว่าสองคนนี้จะเปิดเผยเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นเจ้าไม่มียาเสียใจให้กินหรอกนะ”
นาทีนั้นแม่ม่ายหลิวเงยหน้า จ้องแม่หลินและถาม “ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย?”
แม่หลินชี้ไปทางบ้านผีสิง “ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็ไปรอดูแถว ๆ นั้นเอา ดูว่าอีกสักพักท่านนหมอเมิ่งจะออกมาจากข้างในไหม!”
“แถวนั้นน่ะคนในครอบครัวจางซิ่วเอ๋อเองยังไม่กล้าไป ท่านหมอเมิ่งไปแบบนี้ถ้าบอกว่าไม่มีอะไรใครจะเชื่อ อีกอย่าง เจ้าดูจางซิ่วเอ๋อสิ ปากบอกตัวเองติดเงินท่านหมอเมิ่ง แต่ตอนนี้ท่านหมอเมิ่งกลับเป็นฝ่ายให้ตำลึงกับนาง เจ้าลองคิ
