่ยอมรับจางซิ่วเอ๋อก็ทำอะไรไม่ได้ รู้ว่าเงินตัวเองให้ออกไปไม่ได้แน่ ๆ ได้แต่กล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าขึ้นสีชมพูระเรื่อ แล้วรีบเดินกลับไปอย่างเร่งรีบ ที่บ้านมีแขก นางจะมัวเสียเวลาข้างนอกนานไม่ได้แต่นางจะเอาผักบ้านจวี๋ฮวาไปเปล่า ๆ ไม่ได้ จึงครุ่นคิดในใจว่าหากคราวหน้าตัวเองจับปลาได้จะเอาไปให้จวี๋ฮวาสักสองตัว ถือว่าเป็นการให้คืน ส่วนเรื่องมีราคามากกว่าถั่วฝักยาวนั้นช่างมันเถอะ เป็นเพื่อนบ้านต้องไปมาหาสู่กัน จวี๋ฮวาเป็นคนมีแม่สามี ตัวจวี๋ฮวานั้นใจกว้าง แต่ใครจะรู้ว่าคนในบ้านจวี๋ฮวานิสัยยังไง ถ้าจวี๋ฮวาต้องลำบากเพราะเรื่องนี้คงไม่ดี ให้ของกลับเยอะหน่อยเป็นการตอบแทนความหวังดีที่จวี๋ฮวามีให้นางแต่จางซิ่วเอ๋อจินตนาการเรื่องไปในทางที่ร้ายแรงเกินไป…………………………………………
รอจนจางซิ่วเอ๋อเดินออกไปไกล นางก็สบถอยู่ตรงนั้น “อายุแค่นี้ก็เอาอย่างแม่ม่ายหลิวแล้ว หน้าไม่อาย!”
จากนั้นนางก็มีรอยยิ้มตื่นเต้น ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า บวกกับเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อไปบ้านบัณฑิตจ้าว ไม่รู้ว่าคนในหมู่บ้านจะพูดถึงนังแพศยานี่อย่างไรบ้าง!
เรื่องบัณฑิตจ้าวที่แม่หลินพูดไป ถึงแม้จะมีคนแอบพูดถึงกัน แต่ชาวบ้านไม่ค่อยเชื่อ
ไม่มีสาเหตุอื่น เพราะบัณฑิตจ้าวจะตายแหล่มิตายแหล่อยู่แล้ว ต่อให้มีผู้หญิงไปหาถึงที่ บัณฑิตจ้าวก็ไม่มีแรงพอหรอก!
ตอนแรกแม่หลินรอดูความอับอายของจางซิ่วเอ๋อ แต่หลังจากนั้นกลับไม่เห็นอะไรเลย ทำให้แม่หลินไม่ค่อยพอใจนัก
