บทที่ 75 กินแล้วก็รีบไป
ชายหนุ่มมองจางซิ่วเอ๋ออย่างฉงน ส่งสายตาเป็นเชิงถามว่านางกำลังจะทำอะไร
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วพูด “เดี๋ยวข้าจะต้มข้าวต้ม เจ้ากินก่อนแล้วค่อยไป ไม่ใช่พอเดินพ้นประตูบ้านข้าไปก็ล้มหมอนนอนเสื่ออีกรอบ ถึงตอนนั้นต้องเหนื่อยข้าอีก”
ชายหนุ่มได้ฟังก็อึ้งอย่างเห็นได้ชัด คิดไม่ถึงว่าแม่นางน้อยที่เอาแต่พูดไล่ตน กลับใจดีให้ตัวเองได้กินข้าวอีกมื้อ
ถึงแม้นางจะพูดด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ แต่จิตใจไม่เลวเลย
เขาอยากจะบอกจางซิ่วเอ๋อว่าไม่ต้องหรอกไม่จำเป็น แต่พอคิดได้ว่าตัวเองไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว ถ้ายังไม่กินอีกฝืนต่อไม่ไหวแน่ นาทีนี้จึงได้แต่พยักหน้า
เขาหันหลังกลับเข้าห้องเก็บฟืน พยายามทำให้ตัวเองเหมือนไม่อยู่ที่นี่ด้วยการยืนอยู่มุมห้อง
จางซิ่วเอ๋อมองหญ้าแห้งที่ตัวเองเอามาปู บัดนี้ถูกจัดเก็บเรียบร้อย ความโกรธเคืองในใจจึงจางไปบ้าง
ถูกต้อง นางยังนึกโกรธเคืองอยู่
อยู่ดี ๆ คนผู้นี้ก็มาล้มอยู่หน้าบ้านตัวเอง จนนางนอนไม่หลับทั้งคืน มีความคิดไม่ดีมากมายผ่านเข้ามาในใจ
จางซิ่วเอ๋อเปิดหม้อ เริ่มล้างหม้อและปล่อยน้ำ
ตอนนั้นเอง ผู้ชายคนนั้นเข้ามาใกล้จนจางซิ่วเอ๋อตกใจ และกำลังจะยื่นมือไปหยิบปังตอ
แต่นางกลับเห็นผู้ชายคนนั้นนั่งยอง ๆ หยิบเอาตัวจุดไฟบนฐานเตามา ใส่หญ้าแห้งเข้าไปในเตาเพิ่ม และเอากิ่งไม้กลบอีกนิดหน่อย ก่อนจะเริ่มจุดไฟ
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทางชำนาญของผู้ชายคนนี้แล้วเกิดความอยากรู้อยากเห็นต่อฐา
