บทที่ 74 ไล่เขาไป
ชายหนุ่มผ่อนแรงที่กำรอบข้อมือลง ปล่อยจางซิ่วเอ๋อให้กลับมาเป็นอิสระ
แต่ถึงอย่างนั้นบนข้อมือของนางก็ปรากฏรอยแดง
จางซิ่วเอ๋อถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะหยิบปังตอที่เหน็บอยู่บนแคร่มาโบกไปมา “ข้าจะบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร ตอนนี้หายไปจากหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่สีหน้าจะสงบขึ้น โดยเฉพาะนัยน์ตาคู่นั้น นิ่งสงัดดั่งบ่อน้ำเก่าแก่
จางซิ่วเอ๋อเคยเห็นผู้ชายคนนี้มาแล้วสองครั้ง และเขาหลับตาทุกครั้ง นางเพิ่งเคยเห็นดวงตาของเขาเป็นครั้งแรก
นางนึกว่านัยน์ตาของคนผู้นี้จะเป็นประกายดั่งดวงดารา และเคยคิดว่าคนผู้นี้จะต้องมีสายตาคมกริบ แต่ตอนนี้ดูแล้ว สายตาเขากลับเรียบนิ่งได้ถึงเพียงนี้
เรียบนิ่งจนดูประหนึ่งบ่อน้ำโบราณไร้ความวูบไหวใด ๆ ดั่งผิวน้ำในทะเลสาบที่ไร้คลื่นลม ราวกับไม่มีอารมณ์ใด ๆ อยู่ในนั้น
นัยน์ตาแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงเหมือนคนที่สายตาไร้จุดมุ่งหมาย แต่พอเป็นผู้ชายคนนี้ กลับมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ราวกับเขาอยู่ในโลกของตัวเองเพียงลำพัง ไม่ว่าโลกใบนี้จะเปลี่ยนผันไปเพียงใดก็ไม่เกี่ยวกับเขา
เขามองจางซิ่วเอ๋อแล้วเอ่ยเรียบ ๆ “แม่นาง เมื่อวานนี้เจ้าเป็นคน…..”
จางซิ่วเอ๋อครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยเสียงดัง “ใช่แล้ว เป็นข้าเอง ถ้าไม่ได้ข้าลากเจ้ากลับบ้านมาจากฝนที่เทลงมา แล้วยังทำแผลให้เจ้า ป่านนี้เจ้าคงตัวแข็งไปแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่า
