่วเอ๋อคิดไปคิดมาจึงเดินออกไปข้างนอก คิดได้ว่าเมื่อวานเห็นถั่วฝักยาวขึ้นมากมายที่บ้านจวี๋ฮวา
นางน่าจะไปขอซื้อกับอีกฝ่ายได้
คิดดังนั้นแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็กำชับให้ชุนเถาดูไฟไว้ เพราะในหม้อนึ่งหมั่นโถวอยู่
บ้านจวี๋ฮวาอยู่ไม่ไกลมาก นางจึงมาถึงในไม่นาน
จะว่าไปก็บังเอิญอยู่ที่จวี๋ฮวากำลังยืนเด็ดถั่วฝักยาวอยู่พอดี ไม่ทันที่จางซิ่วเอ๋อได้ทักทายนาง จวี๋ฮวาก็ยิ้ม “ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาได้อย่างไร”
จางซิ่วเอ๋อมองจวี๋ฮวาเขิน ๆ พร้อมกล่าวยิ้ม ๆ “คืออย่างนี้ บ้านข้าไม่มีผักอะไร ข้าเห็นว่าถั่วฝักยาวบ้านเจ้างอกงามดี….”
จวี๋ฮวาผงะนิดหน่อย คิดไม่ถึงว่าจางซิ่วเอ๋อจะมาขอผักกันตรง ๆ แต่พริบตาเดียวนางก็คลี่ยิ้ม “ก็จริงอยู่ เจ้าเพิ่งไปอยู่ในป่าได้ไม่นาน ไม่มีผักอะไรให้กินแน่ ๆ เจ้าอยากกินอะไรก็มาเด็ดไปได้เลย”
“ข้าหมายความว่าจะซื้อถั่วฝักยาวของบ้านเจ้า ไม่กล้าเอาไปเฉย ๆ หรอก”จางซิ่วเอ๋อรีบบอก
“โอ๊ย ไม่ใช่ของมีราคาอะไรหรอกจ้ะ เจ้าอยากได้ก็มาเด็ดเลย ไม่ต้องพูดเรื่องเงิน” จวี๋ฮวาพูดไปพลางเทถั่วฝักยาวที่ตัวเองเด็ดใส่ในกะละมังใส่ตะกร้าไผ่ของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อยื่นมือจะให้เงิน แต่ไม่ว่าอย่างไรจวี๋ฮวาก็ไม่ยอมรับ
จางซิ่วเอ๋อก็ทำอะไรไม่ได้ รู้ว่าเงินตัวเองให้ออกไปไม่ได้แน่ ๆ ได้แต่กล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าขึ้นสีชมพูระเรื่อ แล้วรีบเดินกลับไปอย่างเร่งรีบ ที่บ้านมีแขก นางจะมัวเสียเวลาข้างนอกนานไม่ได้
แต่นางจะเอาผักบ้านจวี๋ฮวาไ
