็บเด็ดขาด
และในตอนนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อเห็นท่านหมอเมิ่งแบกตะกร้ายาเดินเข้ามาทางป่า ปกติคนอื่น ๆ ไม่เข้ามาในป่านี้ง่าย ๆ โดยไม่มีเรื่องอะไร ต่อให้มีเรื่องก็ไม่มาง่าย ๆ อยู่ดี
ที่ท่านหมอเมิ่งมาตอนนี้ ต้องมาหาตัวเองแน่ ๆ
พอคิดได้แบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็เดินเข้าไป “ท่านอาเมิ่ง มาแล้วเหรอเจ้าคะ?”
ท่านหมอเมิ่งได้ยินก็หันมามองด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “ครั้งนี้ข้ามีคนไข้ฉุกเฉิน อยู่ดูแลคนไข้ที่นู่นไปสองวัน เลยไม่มีเวลามา”
ว่าแล้วท่านหมอเมิ่งก็หยิบถุงเงินออกจากกระเป๋าตัวเองอย่างรีบร้อน และยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ “นี่เป็นเงินค่างูที่ซื้อเจ้าเมื่อคราวก่อน ข้าไม่ทันหยิบให้เจ้า เจ้าอย่าโกรธกันนะ”
…………………………………………………
